YINTA & HAAR KITTENS

Dit weblog is ten tijde van Yinta's zwangerschap opgezet.

Yinta is een bijzondere (witte) halfpers, doof geboren maar heeft op 22 juni 2005 vijf bijzondere katers op de wereld gezet samen met de rood witte Maine Coon kater Mainy. Ze zijn hier allemaal blijven wonen want ze waren té leuk en té lief om ze uit te kunnen plaatsen. In het archief kun je alles over ze lezen, van Yinta's zwangerschap tot en met heden. Yinta is met haar zoons ingeschreven bij een modellenburo en reist nog weleens door het land voor fotoshoots en/of reklamefilmpjes. Ze vindt autorijden geweldig, loopt aan een tuigje en geniet met volle teugen van alle aandacht en flirt graag met elke camera.

Op 29 december 2007 kreeg 'zoon Quinten' tijdens zijn slaap een hartaanval. Hij stierf direct daarop in mijn armen. De klap was groot, want hij was pas 2 en een half jaar jong. Ik heb daarop een flinke tijd niet gelogd. Hij heeft een mooi grafje in de achtertuin gekregen met een groot boeddha-beeld erop. Hij wordt nog dagelijks gemist, ook door zijn witte broer Beau, zijn 'slaap- en speelkameraadje'.

Sinds 6 oktober 2008 zijn er twee witte Noorse boskat-dames bijgekomen, twee zusjes, Xanadu en Lovely en zij zijn na een korte 'wen-periode' erg leuk in de groep van Yinta opgenomen.  Ook witte herder Djaya (waarvan je alles kunt lezen en zien vanaf haar geboorte op dit weblog) is dikke maatjes met al deze 'Aristocats' en het is iedere dag weer een feestje om met deze bijzondere 'persoonlijkheden' te mogen leven!

Dit zijn mijn acht 'ridders van de ronde tafel!'

Veel leesplezier!

Kerst 2009

Ik wens je een hele fijne kerst en voor 2010: May all your dreams come true..!

Irma

In memoriam 'Beau'

Afgelopen zondag, op eerste pinksterdag, kreeg Beau terwijl hij in het zonnetje in de kattenren op zijn favoriete plankje naar me lag te lonken en te genieten, plotseling een hartaanval. Hij heeft het niet overleefd. Daar ging mijn lieve witte schoonheid, in navolging van zijn witte broer Quinten anderhalf jaar geleden. Quinten overleed in zijn slaap nadat ook hij door een hartaanval werd overvallen.

Beau zou op 22 juni a.s. vier jaar worden. Hij kreeg een grafje in de tuin, naast zijn broer. Ik begrijp er helemaal niets van en de schok was dan ook opnieuw erg groot! Beau was erg relaxed -net als alle anderen-  en lag juist heerlijk te genieten onder de parasol. Dagelijks kwam hij diverse keren op mijn schoot liggen of op mijn buro en wilde hij uitgebreid geknuffeld worden.

Beide witte zoons van Yinta zijn nu 'vertrokken'. Zijn broers en moeder hebben de tijd gekregen afscheid van hem te nemen en ze deden dat ook elk op hun eigen manier. Lieve Beau, ik zal je missen!

De zusjes Xanadu en Lovely zijn inmiddels 10 maanden en nog altijd een soort 'siamese tweeling'. Ze zijn regelmatig krols en Woody ontfermt zich dan over hem. Ofschoon hij gecastreerd is, dekt hij er lustig op los. Het is schattig om te zien hoe hij zelfs met z'n pootjes om zijn harem heen ligt te slapen en te knuffelen.

Ik hoop dat we in deze Yinta-familie voorlopig verschoond blijven van dit soort plotselinge verliezen. Yinta had op de één of andere manier (door de witte kleur?) haar twee witte zoons tot favoriet gekozen. Ze is duidelijk wat van slag, maar ik ben blij dat ze de twee Noorse dames ook erg leuk vindt.

Ik hoop binnenkort wat recente foto's van ze neer te zetten; ben voorlopig niet op mijn eigen stek dus ik moet het plaatsen van overige foto's voor later bewaren.

Tot logs!

Yinta in het blad 'Vriendin'

In november van het afgelopen jaar werd Yinta weer eens gevraagd voor een fotoshoot in Amsterdam t.b.v. het blad 'Vriendin'.  Dat blad viel deze morgen door de brievenbus!

Via dit weblog werd ik destijds benaderd per email omdat ze een reportage rond de kerst wilden hebben van witte dieren tegen een witte achtergrond. 'Kerstfoto's ' zijn het niet meer geworden, het artikel werd opgeschoven naar januari. Toen ik het opensloeg zag ik direct op de 'inhoudspagina' het karakteristieke koppie van Yinta al prijken:

De paginagrote foto is ook mooi geworden, al had ik zelf een paar andere foto's gekozen tot favoriet.
Yinta was apetrots, ze keek er zo lang naar dat het leek of ze de tekst zat te lezen die eronder stond:

Dit is de bewuste foto in het blad.

Dit zijn de contactafdrukken van de voorselectie die fotograaf Hans Thé heeft gemaakt:


Echt prachtige foto's en Yinta blijft modellenwerk heerlijk vinden! Ze geniet van en flirt mét elke camera dus wat dat betreft blijf ik zeggen dat ze voor dit werk geboren is... ;-)

Tot Logs!

Speelse kerstdagen!

Er is een mooie vriendschap ontstaan tussen de twee witte kittens en Djaya, de witte herder-dame van alweer twee jaar jong. Vooral Lovely (het dove poesje) is helemaal weg van Djaya en zij op haar beurt doet heel voorzichtig met die kleintjes. Van de week maakte ik er eerst een paar foto's van:

Hier bijt die kleine dondersteen in Djaya's staart, maar het deert haar helemaal niet:

Dit is toch ontzettend schattig!

Maar vandaag, op kerstavond zag ik ineens flink beweging op de bank en toen kon ik het niet laten even wat videobeelden te maken:

Voor een kort videofilmpje, klik HIER

Ach, je blijft genieten met die 'familie'! Maak er wat moois van voor de laatste dagen van dit jaar en alsvast een fantastisch begin van 2009!

Witte gezelligheid!

Er heerst hier een 'wit sfeertje' ondanks het feit dat de zon overtuigend schijnt en je het gevoel krijgt dat het van gisteren op vandaag lente geworden is... Geen sneeuw, geen witte kerst dus!

Maar hier in huis ziet dat er anders uit. De zusjes Xanadu en Lovely groeien gestaag. Ze zijn inmiddels ruim vier maanden en spelen (nou ja, slopen eigenlijk) tussen hun lange schoonheidsslaapjes door alsof hun leven ervan af hangt. De Yinta-familie doet vrolijk mee. Zij beleven hun tweede jeugd en herinneren zich blijkbaar hoe leuk het was om een poging te doen om tegen het plafond te lopen en rond te rennen alsof ze een windhondenrace willen winnen.

In het vorige logje had ik niet geschreven dat Lovely helaas ook doof geboren is. Reden waarom ik haar ook adopteerde, terwijl ik aanvankelijk Xanadu had uitgekozen en ging ophalen. Zo zat ik dus ineens met twee witte Noorse boskatjes in de auto terug naar huis!

En wat zijn ze lief en 'close' met elkaar, die dames. Zie hier een paar foto's. By the way, ze zijn net zo idioot gek op water als de hele Yinta-familie dus ik kan ze geen groter plezier doen dan de kraan te laten druppelen of af en toe een beetje te laten lopen:

En ze slapen samen in het hangmatje van de klimpaal. Hoe lang nog, want binnenkort zullen ze daar wellicht uitkieperen als ze groter zijn gegroeid:

Anderzijds liggen ze ook samen op mijn burostoel, zodat ik er maar voor kies om eerst even de krant te gaan lezen op de bank. Ja, ik ben nog altijd even toegeeflijk, omdat ik nog steeds vindt dat wij hier met elkaar samenwonen en zij evenveel rechten hebben als ik...

En tot slot liggen ze ook weleens op mijn buro en maken er een zooitje van. Papieren door elkaar, soms trappen ze ze van het buro af (minder leuk!) en maken een lekker slaapplaatsje voor zichzelf. Een prachtig gezicht als al mijn witjes er liggen. Zie hier van links naar rechts: Xanadu, Lovely, Yinta en Beau!

Gezelligheid, knuffeligheid, speelsheid en dat tegen de kerst! De boom heb ik nog niet durven opzetten; ik weet niet of ik dan nog één moment daar veilig weg kan gaan... Twijfel, twijfel...!

Jullie lezen het nog wel. ;-) Tot logs!

Nieuwe aanwinsten: Xanadu en Lovely

Bijna een jaar na mijn laatste logje (tja, de klap was groot en blijkbaar de lol van het loggen er even af na de plotselinge dood van Quinten) wil ik mijn nieuwe 'persoonlijkheidjes' Xanadu en Lovely even voorstellen. Deze twee noorse boskatjes (natuurlijk weer wit!) zijn van 13 augustus en wonen sinds maandag 6 oktober hier vreedzaam tussen Yinta en haar mannen.

Dit is Xanadu: 

En dit is haar zusje Lovely:

Het zijn twee heerlijke meiden die niets liever doen dan op schoot liggen en achter je aan banjeren. Vanaf dag 1 zijn ze eigenlijk al zo... Heel gelukkig hier en ofschoon er in het begin wel wat gebromd en geblazen werd door mama Yinta en haar grote Maine Coon-jongens, spelen en slapen ze iedere dag samen, zodat je er dus nooit één op schoot hebt, maar een gestapeld bont-geheel dat lekker ligt te knorren. Djaya vindt ze geweldig en ze vinden haar maar een raar groot beest:

Inmiddels spelen ze allemaal met elkaar en vooral Woody was vanaf de eerste dag met zijn enorme lijf 'de vader' die om ze heen liep om ze te verdedigen als dat nodig zou zijn en ze te wassen. Beau speelt ook graag voor 'wasstraat' en Bonzi en Roxy zien ze vooral als speelkameraadjes. Mama Yinta neemt niet echt de moederrol op zich behalve wanneer ze wil laten zien dat er 'gejaagd' kan worden in de kattenren. Dan komt ze gillend met een speeltje binnen dat ze trots en eigenhandig gevangen heeft en ze moeten dan vooral kijken hóe ze dat gedaan heeft...!

Ik ben heel benieuwd hoe deze 'gordijnenklimmers' op de kerstboom gaan reageren, want die zal ik toch maar weer neerzetten dit jaar, weliswaar vastgespijkerd aan het kastje want dit jaar hangen er acht katten in naar alle waarschijnlijkheid.

Hier liggen de zusjes samen op één van de klimpalen:

Voorlopig tot logs, ben zelf ook heel benieuwd wanneer ik me weer zal melden! ;-)

In memoriam...

Op 28 december jl. besloot ik weer eens even een logje te plaatsen met een nieuwjaarswens voor alle bezoekers.

Op 29 december, werkelijk nog geen 24 uur later verloren wij onze lieve 'Quinten', onze mooie witte prins van twee en een half jaar jong aan een hartaanval. Zomaar tijdens zijn slaap, een schok, een proest en in mijn arm stierf hij vlak voor het nieuwe jaar...

Nog steeds druk + korte updata

Even een snelle melding vanuit huize Yinta. We moeten zo weer aanstalten gaan maken voor de opbouw van onze PA, want we moeten spelen vanavond, dus even een snelle tussendoor update.

Alles gaat goed met Yinta, de mannen, Tijger en Djaya en met ONS!

Maar zoals nog steeds geldt: druk druk! Bezig met automatisering, dus heel veel 'nachtelijke uurtjes' besteed aan 'input', de verhuur gaat door (drukke vakantietijd nu), de band plays on (af en toe gelukkig maar!), Djaya groeit door (al negen maanden), de katten zijn happy in de ren en bij mij op het buro, Maarten is vijftig geworden (pijnloos!), ik ga weer een cursus volgen in Drenthe vanaf september, ben bezig geweest met m'n website voor de verhuur van vakantiewoningen, en ondertussen probeer ik me tussen de bedrijven door de nodige 'rust' voor mezelf te creëren om niet gek te worden van die drukte!

Maar ik beloof even wat foto's te 'verkleinen/bewerken' en weer iets te plaatsen komende week. Maak ik gewoon even tijd voor!  Promised...!

----------------------eerdere logje-----------------

Ja, waar bleef ik anders al die tijd... Zeer druk dus!

Niet alleen met werk, ook met bezoekjes, twee keer per week naar gehoorzaamheidstraining met Djaya, cursussen volgen, om vervolgens niet al te laat (probeer ik althans) in mijn bed te 'zakken'.
Hier eerst maar even wat foto's: een foto van Yinta in de ren, die weer een vogeltje ziet vliegen en dan een aantal van Djaya, onze mooie witte kanjer die inmiddels precies 7 maanden geworden is. Maar wat is ze al groot en zwaar met haar ruim 32 kilootjes!!! Kijk maar even hoe ze geniet van het mooie weer, het strand en het bos!

Afgelopen maandag heeft Djaya haar eerste 'show' gelopen in Leeuwarden op de Internationale hondenshow. Wat deed ze het goed; ik vreesde het ergste. Dat ze zou gaan lopen spelen in de ring (wat ze slechts een beetje deed), dat ze de keurmeester uit speelsheid in zijn arm zou happen, dat ze op haar rug zou gaan liggen rollen bij het staan en betasten, want een clown is het en blijft het!!!
Maar ondanks dat ze zo'n vijf uur moest wachten op haar beurt deed ze het goed. Een U (uitmuntend) kunnen de pups nog niet halen, maar ze kreeg dus een VB (veelbelovend) en een hele goede beoordeling; veelbelovend voor de toekomst en zeer goed geproportioneerd voor haar leeftijd. Als je ook naar de foto's kijkt zie je dat ook. Het lijkt of je soms met een volwassen hond te maken hebt, terwijl ze nog flink moet groeien.

Yinta is inmiddels opgenomen in een TV-spot waar ze voor was opgeroepen (zie vorige log van maart, schande zo lang als dat geleden is dat laatste logje!!) en komt waarschijnlijk nu tussen de andere reklames voorbij. Het is een spot van Oxxio groene stroom. Misschien dat jullie haar eens tegenkomen. In ieder geval is de commercial ook te bekijken via de website van Oxxio. :D

Ook morgen ben ik weer vroeg op pad voor een workshop en ondertussen is het echt druk geworden met boekingen voor het hoogseizoen. Dus mijn dagen zitten prop- en propvol. Soms MOET ik er even tussenuit knijpen om nog wat aan mezelf toe te komen, en dan lenen de stranden en de bossen zich erg goed voor een stukje ontspanning. Kortom, alles goed hier en soms moet ik mezelf even knijpen om te kijken of ik van voren en van achteren nog leef ;-) Tot logs maar weer!

Strand, film, werk + UPDATE!

Het heeft weer schandelijk lang geduurd voordat ik van me laat horen! Maar het leven neemt z'n loop en uit zich in lang werken achter mijn burootje; natuurlijk zit ik nog steeds niet alleen... Hier de broertjes Beau en Quinten op hun favoriete plekje!

Met Djaya is alles nog steeds in orde. Niet eerder waren we zo blij met forse hondendrollen, want na zo'n veertien dagen diarree bij zo'n jonge hond zijn er momenten dat je denkt dat het nooit meer goed gaat komen. Niets is minder waar, ik zou bijna zeggen 'Lang leve de homeopathie' want die antibiotica heeft waarschijnlijk toch geen goed gedaan aan haar darmen.

Ze speelt weer, eet weer als een beer (groeit evenredig hard) en is weer net zo ondeugend als voor ze ziek werd. Over vier dagen is die kleine meid alweer een half jaar. Het is enorm hard gegaan!

Afgelopen week waren er vrienden uit Hoorn op bezoek met drie witjes. Twee volwassen dames en een klein reutje van drie maanden. Hup, Djaya mee in de auto en we hebben ze met z'n alleen even lekker in het bos laten rennen. Twee dagen later hebben we dat nog eens over gedaan, maar dan op het strandje bij de boot. Tot mijn verbazing rende Djaya telkens achter één van de dames aan de zee in. Die 'zee-doop' heeft ze dus ook  meteen gehad! Ze kan een mooi leven op dit natuur-rijke eiland tegemoet zien!

Hier Djaya op de achtergrond, die zonder de spierkracht van de grotere honden duidelijk de anderen nog niet zo goed kan bijhouden!

En hier Djaya's achterkant...  Ook grappig!!   ;)

Ik heb de video-knop ook maar weer eens ingedrukt tijdens dit speelgenot. Zie hier voor het filmpje (Als je Djaya wilt herkennen: ze heeft GEEN bandje om en in het begin krijgt ze een balletje aangereikt; die hele kleine is de pup van drie maanden en is langharig)

http://www.youtube.com/watch?v=qQShp8LFirk

Dan even overschakelen naar Yinta:

Met deze prinses (tegenwoordig meer een soort 'Queen Mother' tussen al haar 'jongens') gaan we morgenochtend naar een filmset.

Ze heeft van 'haar modellenburo' weer een opdracht gekregen en mag in dat filmpje gewoon zichzelf zijn; rondlopen en op een stoel liggen, hetgeen haar volledig is toevertrouwd. Ze voelt zich overal thuis, gaat weer mee aan de lijn, geniet van het autorijden en zal zich behoorlijk vrij en nieuwsgierig gedragen.  We moeten alleen héél erg vroeg op pad en al om een uur of vijf opstaan. Als het filmpje ergens te zien is laat ik het jullie weten.

Verder geen spectaculair nieuws! Ik beloof dat ik over het uitstapje met Yinta wat in een logje zal schrijven!

Dus,tot logs!

UPDATE donderdagmiddag 8 maart

Gisteren beloofde ik iets te schrijven over 'de klus' met Yinta, dus bij deze doe ik dat alvast een beetje. We zijn moe, want vijf uur opgestaan en kwart voor zes de deur uit. Het was nog donker. Om kwart over twee vanmiddag kwamen we thuis. Yinta heeft 'zeer goed' en hard gewerkt. Het is voor een reklame-spot op TV, dus jullie zullen haar binnenkort wel kunnen zien, denk ik zo. Ik zeg er verder nog even niets over; ook mochten we op de set zelf geen foto's maken. Maarten heeft wel van het wachten en de reis een reportage gemaakt. Daar zullen we nog wel wat foto's van uitzoeken, verkleinen en plaatsen.      

Het kan nog wel een paar maanden duren voordat de spot af is, maar zodra e.e.a. draait laat ik het echt even weten! Momenteel ligt de 'prinses' lekker te slapen boven mijn toetsenbord. Ze vond het een geweldig uitje, ook het autorijden was weer een feestje, maar nu is ze doodmoe.  Wij ook!  Ik denk dat ik maar even naast haar ga liggen dutten!

Tot logs!

Djaya weer wat beter...

BELOOFD IS BELOOFD!!!

Gisteren in de namiddag namen we Djaya mee naar het bosje en daar heeft ze lekker lopen spelen met een andere jonge hond. Haar ontlasting kreeg een iets normalere kleur en dreigde te gaan lijken op een echt hoopje...  Hoop voor ons dus!

Gisterenavond produceerde ze zowaar een eerste echte... 'zie boven' !

Ze gaat dus, zij het voorzichtig, vooruit!  We hebben haar een paar dagen gekookte kipfilet gegeven die ze met smaak op heeft gegeten. Ook de grote hoeveelheid kippebouillon die we daardoor hadden, dronk ze helemaal op.

De homeopatische druppels lijken goed aan te slaan, want zoals in de bijsluiter stond zou het eerst nog even erger kunnen worden, maar dat betekende juist dat het z'n werk ging doen. 's Nachts om half vijf blafte ze ons wakker vanuit haar bench omdat ze nodig wat kwijt moest. En weer heel erg dun dus. Om vervolgens de goede kant op te gaan.

13 dagen diarree en weinig eetlust. Pffffff...wat een zorg heb je dan ineens; of het allemaal nog goed gaat komen, vraag je je dan voortdurend af.  Haar eetlust was gisteren heel erg flink, vandaag weer een stuk minder gek genoeg. Dus helemaal in orde is ze nog niet, maar het ziet er allemaal wel zeer 'hoop'-vol uit.

Hier ligt ze op de bank met Roxy.

Even stiekem te genieten. Maarten en ik hebben uiteindelijk toch besloten dat als de katten daar liggen (ruimte genoeg) dat zij dat dan ook mag. Tenslotte laat ze zich ook goed naar haar eigen 'grote bed/plaats' sturen als dat nodig is. En ze geniet, is een stuk rustiger, want ze kon maar niet 'begrijpen' dat wij en de Yinta-familie daar lekker konden vertoeven zonder haar... Ik ben sowieso altijd 'gemakkelijk' met dat soort dingen.  Mijn twee bobtails die ik vroeger had lagen ook altijd tegen mij aan op de bank. En we houden er altijd rekening mee bij het aanschaffen van meubilair. Alles is hier 'vervangbaar'; we leven tenslotte (heerlijk) met een groot aantal viervoeters en dan slijt alles wat harder, zeg maar.

Ik ben druk met teveel dingen. Daarom probeer ik nog wel te loggen, maar lukt het niet zo vaak. Sinds ik door het toeval het eigen bedrijfje gestart ben aan huis, heb ik ineens een dagtaak; een echte baan. De telefoon gaat vaak, op allerlei tijden, ook in het weekend. En dan is er werk aan de winkel. Huurschema's bijhouden, contracten en brieven maken en versturen, etc. Veel vragen beantwoorden over accomodaties en vooral veel email-aanvragen. Dat vereist flinke concentratie, want dubbelboekingen moet je te allen tijde voorkomen!

Ik werd uiteindelijk flink moe! Had natuurlijk ook al een tijdje lopen tobben met mijn knie, die ontstoken raakte. Ik sliep namelijk nog steeds 's nachts naast Djaya op de bank om haar 'bench-vertrouwd' te maken voor de nacht en haar in de gaten te houden. Dus kreeg systematisch altijd slaap tekort. Werd wakker als er een kat moest spugen of als Djaya onrustig werd. Bovendien slaapt het niet geweldig. Ik ben al zo gevoelig voor sferen en omgeving en ik werd ook altijd wakker gebeld (zakelijk) 's ochtends soms als om 8 uur, terwijl ik eigenlijk ook een paar uur slaap had gemist. Bovendien werd ik dus iedere ochtend wakker in mijn 'kantoor', want de huiskamer is ook mijn werkomgeving. Dat ging gewoon niet goed!

Daar heb ik dus 'eindelijk' eens wat aandacht en tijd aan besteed. Terwijl Djaya aan de iets beterende hand was heb ik een niet gebruikte slaapkamer opnieuw ingericht. Helemaal voor mezelf. Met een heerlijke sfeer. Een lekker club-stoeltje, een nieuw matras in het bed waar ik even lekker rustig kan slapen als ik dat nodig heb, een nieuw gordijn, kaarsjes aan de muur, CD-speler/wekker etc. Kortom, een hele eigen 'rustplek'. Die bleek ik al een flinke tijd te hebben gemist.

Ik heb daar vaak wel gezelschap van één huisgenoot die zich ook vaak onrustig voelt... En dat is Roxy. Hij is er helemaal van opgeknapt. Hij begon soms al pratend tegen de gordijnen te sproeien en kon echt zijn draai niet vinden. Dat sproeien is helemaal over sinds hij boven mag zijn. Ik heb een klein klim-/speelpaaltje voor hem gekocht waar hij helemaal gek van is:

Momenteel ben ik zelf veel slaap aan het inhalen, dat was blijkbaar echt nodig. En ik voel me ook een stuk beter moet ik zeggen! Als je ineens zo'n druk leven krijgt, met soms zeven dagen op ongeregelde tijden telefoon moet je even wat structuur gaan aanbrengen. Ik kan goed met chaos omgaan -getuige ons achtjarig muzikantenbestaan- maar ik ben onlangs toch ook 45 jaar geworden en dan heb je toch behoefte aan meer rust, zo blijkt.. Bovendien komen er naast alle drukte ook weer optredens binnen, dus we moeten tussendoor ook nog ineens spelen met de band en komen dan weer in de nacht pas thuis...

Met een heerlijk wierookje, een rustig achtergrondmuziekje en een kaarsje aan ben ik een tafeltje aan het schilderen gegaan met een soort mandala erop; we hebben er even een paar foto's van genomen:

en dan maar proberen Roxy van dat tafeltje weg te houden als je niet wilt dat alles onder de gekleurde 'pawprints' komt, hoe ludiek dat ook zou kunnen zijn.

Enfin, zie hier de reden van mijn ongeregelde 'logjes'; het heeft niets te maken met desinteresse, maar gewoon met de momenten dat ik er de tijd voor kan nemen, zonder knikkebollend achter mijn PC hetzelfde stukje drie keer te moeten lezen omdat ik niet weet wát ik lees....

Tot zover het laatste nieuws vanuit 'huize Yinta, Djaya en de mensbewoners'. Ik wens jullie een heel fijn weekend!

De hele 'familie'

Hier ben ik weer even met de hele 'viervoetersfamilie', want allemaal zijn ze wel een aantal keren op de foto gezet.

Het vorige logje is geplaatst op 2 februari en was gewijd aan Djaya. Twee dagen later, op zondagochtend 4 februari werd ze misselijk wakker en ging enorm aan de diarree. Dus zondag in de namiddag zijn we met haar naar de dierenarts gegaan, want ze wilde niets eten, maar vooral ook niets drinken. En ze gedroeg zich ook 'ziek' en hangerig. Dan gaat het hard met het vochtverlies. Ze kreeg een injectie tegen braken en een paar zakjes voor door het water. Een soort sportdrank met extra glucose en zo.  Wat er nauwelijks in te krijgen was. Met een injectiespuit probeerden we haar het water in haar bek te spuiten. Zondag op maandagnacht bleef ik bij haar en hield haar temperatuur (39,7) in de gaten, want als ze op 40 kwam wilde de dierenarts haar opnemen en infuus geven. Gelukkig bleef de koorts op 39,7 hangen. We kregen nog blikvoer (i/d) mee, dat is lichtverteerbaar voedsel, maar we konden het uitgedroogd en al weer in de vuilnisemmer gooien, want ze wilde er NIETS van hebben.

Woensdag braakte ze nog steeds en had ze ook nog steeds diarree, al was haar koorts verdwenen. Dus weer gebeld (dat deden we iedere dag) en we konden nog meer pillen tegen het braken halen. Tot gisterenavond heeft ze die geslikt en het braken was daarmee wel over. De diarree bleef. En ook haar eetlust is slecht. Ze lust niets meer van haar oude vertrouwde (en zeer goede) brokken, nauwelijks nog verse Rodi-schijven; eigenlijk niets. Ze eet soms wel wat, als je haar paait en het haar uit de hand geeft, maar meestal rent ze weg als ze mij naar de keuken ziet lopen en gaat vluchtend naar de bijkeuken om mij te ontlopen. Vanavond gaan we gekookte kip proberen en kijken of ze de bouillon lekker vindt.

Intussen van de week ook nog een antibiotica-kuur ingezet. Die is nu op en ze heeft nog steeds diarrree. We worden er een beetje moedeloos van! Positief is wel, dat ze wakker uit haar ogen kijkt, ook wel speelt met of zonder katten, buiten vrolijk is en gelukkig (!) drinkt ze wel zelf water.  De dierenartsen weten het niet en zeggen dat ze alles gegeven hebben wat ze kunnen geven. Nu heb ik bij VSM Prodier Diarree druppels besteld. Een kuurtje van 7 dagen. Kijken of dat wat wil helpen.  Ze is kilo's afgevallen terwijl ze snel groeit. We moeten haar nu een dag of vijf op (bijv. vlees, want dat is het enige wat ze een 'béétje' lust nog) hetzelfde voedsel houden. Ik heb zelf het vermoeden dat ze ook niet lekker op de antibiotica heeft gereageerd (is slecht voor de darmen) want het leek even iets vaster te worden, maar met het starten van de kuur werd het weer waterdun. Al met al houdt het ons flink bezig. Dwangmatig voeden terwijl ze niet wil, is ook geen pretje en bovendien zal ze er wel redenen voor hebben om het niet te willen. We houden in ieder geval de vinger aan de pols!

We hebben gisterenavond nog een paar leuke foto's genomen van de witte dame, die steeds rustiger wordt naar de katten. Die vinden van haar dan ook dat ze wel leuk gezelschap is. Hier Djaya samen met Beau op de bank:

En dan met Maarten... Toch weer ouderwets schooien, terwijl DAT nou juist niet goed voor haar is...?!

En dan maar even gezellig in de ren zitten bij de Yinta's...

Kijkt Bonzi sjagrijnig? Of.....

Welnee, hij heeft last van de zon, ook al is het winter! (Ja wij hadden hier weer eens HELEMAAL GEEN sneeuw!!!)

En Beau heeft altijd grote verbaasde ogen. Nog steeds....

We hebben soms nog wel een manier gevonden om Djaya soms 'iets' te laten eten. Gewoon op de grond zetten en wachten tot er een 'mee-eter' komt. Dan wil ze zelf toch ook wel erg graag een hapje nemen. Wie was er zo brutaal om te gaan zitten eten uit Djaya's bakje?

Geloof het of niet... TIJGER!!!

'Hé zeg, Tijger! Wat is dat nou..? Da's mijn eten!'

'Schik eens even een stukje op!'

'Én nou mag ik ook een hapje!'

Tja, als dat de manier is om te zorgen dat Djaya nog 'iets' binnen krijgt......

En na het eten liggen ze gebroederlijk bij elkaar. Tijger is gek genoeg altijd wat angstig gebleven voor haar langharige soortgenoten, maar voor honden heeft ze altijd een zwak!

Yinta kijkt altijd alles nieuwsgierig aan met haar grote ogen...

Roxy ligt altijd in zijn eigen individuele wereldje te dromen...

Quinten en Beau liggen bijna altijd bij elkaar op mijn burootje:

Of Quinten ligt er op zijn minst alleen, maar ik zit er nooit alleen!

Wie zijn we dan nog vergeten?

Oh ja, Woody!!!!!

Woody, ach... onze rustige, lieve 'LION-KING'. Die vermaakt zich wel...

Ik hoop dat ik zeer binnenkort kan melden dat er een hoopje vaste ontlasting door Djaya wordt geproduceerd.

Geloof me; we zijn in staat om er een vlaggetje in te steken!!!

Djaya

Djaya is ruim vier en een halve maand en een flinke kanjer geworden. Vorige week, op zondag, heeft ze de puppy-cursus afgerond:

En de beoordelingslijst die erbij gegeven is, ziet er ook 'Goed' uit.

Overal was 'Goed' ingevuld, bij onderdelen 'geleider' was Belonen/Corrigeren 'Voldoende'. Ik mag haar iets steviger aan gaan pakken, want ze is snel afgeleid en let dan overal op behalve op haar 'geleider'

Haar tanden en kiezen zijn inmiddels bijna allemaal nieuw, op de hoektanden na. Grote kiezen en mooie nieuwe voortanden heeft ze gekregen. Ze is daarom nog steeds erg bijterig, want dat jeukt natuurlijk. Djaya, laat je nieuwe tanden eens zien!!!

Ziet er heel gevaarlijk uit met zo'n 'prooi'....

Terwijl ze ook zo vreselijk lief kan kijken. Ze wordt echt prachtig!

En rennen dat ze kan! Ze moet echt iedere dag haar energie kwijt door flink te rennen in het bos, anders is er geen land met haar te bezeilen, zo druk als ze dan is. Of op het land bij (drummer) Ben, daar kan ze ook heerlijk te keer gaan. Zo lag ze daar van de week -heel bijzonder- bij het grafje van Mara op Ben z'n land. Daar hebben we even een plaatje van geschoten...

Ja, en wat gaat er dan in dat koppie om....

En toen zette ze het op een lopen. Ze schaart met haar poten en vliegt over het land...

Tenslotte had ze onderweg een graspol 'gevangen'. Lekker hapje!

Komen jullie nog even spelen? (Wat een schaapje, hè?)

Oh, waarom moet ik dan poseren?

Nou, vooruit dan maar; even snel want dan kan ik weer rondjes gaan rennen!

'Zo goed?' 

(Deze foto prijkt op mijn desktop)

'De groeten dan maar weer.........!!!'

Afgelopen weekend had ze in een wilde bui haar beide voorpoten naar mij uitgestoken, nou ja zeg maar 'uitgeslagen' en één poot belandde in mijn rechteroog. Toen ik na een uur nog wazig zag en het gevoel had dat er een grote zandkorrel in mijn oog zat, heb ik uiteindelijk de apotheek gebeld. Het was immers weekend en ik hoopte op een spoelmiddel. Maar de dame van de apotheek verwees mij toch maar even naar een huisarts. Onze eigen huisarts bleek dienst te hebben dus die heeft wat verdoving in het oog gedaan en toen een kleurstripje om goed te kunnen zien wat er loos was. Krasjes dus op mijn hoornvlies. Ik kreeg druppels mee, liep een paar dagen met een rood dik, tranend oog en kon nog een paar dagen later weer goed zien. Dat irritante 'zandkorrel-gevoel' was gelukkig ook verdwenen. Reden te meer om nog beter op te letten als ik met die kleine (GROTE) wildebras aan het stoeien ben.

Het is een heerlijke dame met een overvloed aan energie, maar ook een enorme leergierigheid. En dat maakt het dan weer dubbel leuk om met haar naar cursus te gaan en te 'werken' samen. Vandaar ook dat ze volgende week zondag naar de EG-groep mag gaan, tussen de 'grote' honden. Het spelen is dan afgelopen; ze zal serieus met mij aan het werk moeten. Dat zal ons beiden niet meevallen. Zij daar niet meer spelen en ik pittiger corrigeren. Ik ben reuze benieuwd!

Fijn weekend!

Storm, sneeuw, regen en...spelen!

Het gaat hier allemaal nog steeds z'n leuke gangetje. De drukte (werk) blijft voorlopig wel even en de viervoeters in dit huis amuseren zich wel; hetzij in de ren, hetzij binnen, slapend op of naast mijn burootje of spelend.

Djaya is zondag naar de één na laatste puppy-les geweest want na volgende week gaat ze naar de EG-groep voor 'grote honden'. Ze groeit eruit. Niet dat ze zich niet meer als pup gedraagt hoor, met haar vier en een halve maand, maar ze moet toch wat meer het serieuzere werk gaan doen. Ze wordt zó groot met haar ruim 20 kilogram gewicht!!! Ook heeft ze vorige week een klein slipkettinkje gekregen voor de volg-oefeningen. Als zo'n gewicht gaat sleuren aan de 'leren' riem zou ze zichzelf haast ophangen! En het werkt goed bij haar, een kleine correctie en ze gaat keurig volgen. Maar ze blijft een heerlijke, vrolijke druktemaker. We moeten haar veel corrigeren met het woord 'laag', want ze probeert overal tegenop te staan; de keukentafel, het aanrecht, tegen ons.. Daarin verschilt ze niet veel van Mara; dat was ook altijd net een kangoeroe. Ze steelt in no time het eten van je bord en van het aanrecht. Het eten voor de Yinta-familie staat altijd op de keukentafel, maar die borden moet je ook flink in de gaten houden als Djaya wakker is!

En tijd voor het spelen is er genoeg. Vooral Roxy vindt het een geweldig spelletje om tikkertje met haar te doen. Rox is altijd net even sneller. Er waait dan letterlijk wind door het huis.  En als Roxy in zijn eentje speelt, is er weinig kans dat hij dat langer dan een minuut vol kan houden, want dan is Djaya er als de kippen bij om het af te pakken of mee te gaan spelen. En zo krijg je dan weleens 'zo'n situatie'...

En zo komen ze hier de dag wel door met elkaar!

Tot logs!

De eerste log.... van 2007

Hè hè, daar ben ik dan eindelijk. Ik heb jullie 'geroep' gehoord (gelezen), maar het is echt bar druk hier; eigenlijk al vanaf oudjaarsdag. Ik werd de hele dag door gebeld voor Last Minutes en zelfs op nieuwjaarsdag was het niet stil aan de telefoon. Men heeft de 'voorjaars'- of 'zomervakantie' alweer in het hoofd en is in de stemming voor een vakantieplanning!

Als je dan de hele dag achter de PC zit om contracten en schema's te maken is er 's avonds laat (want dan ben ik meestal pas klaar), niet meer zoveel inspiratie of puf voor een logje met foto's. Maar.... die foto's zijn af en toe wel gemaakt, dus....

Dit jaar kon ik vanwege de kattenren de deuren en ramen weer open hebben in de keuken, dus werden er weer oliebollen gemaakt. Dat was een feestje voor de Yinta-familie. Yinta zat letterlijk bovenop de emmer toen ik met het beslag bezig was...!

'Wat is ze nou toch allemaal weer aan het maken; zou dat voor ons zijn?'

Even kijken hoe er gist wordt toegevoegd. 'Mogen we dat niet even voorproeven?'

Dan kan Quinten zich ook niet meer bedwingen! Ik moest oppassen dat ze zelf niet in de emmer zouden springen!

Een flesje donker bier erbij in het beslag... Altijd lekker! Ik had dit jaar -en wat een succes, zeg!- gebuild tarwemeel gekocht bij de natuurwinkel. Overigens kwam alles van de natuurwinkel, zo ook de olie. Niet eerder hadden we zulke heerlijke oliebollen! Yinta en Quinten wilden nu ook weleens weten hoe dat gemaakt wordt... Maarten maakte even snel deze foto's

Een paar uur later troffen we 'oliebol Bonzi' slapend aan. Hij wilde er niets van weten en lag met zijn pootjes over z'n oren 'afwezig te wezen'...

Weer zo'n actiefoto! Hier zie je hoe druk ik het had/heb. Twee telefoons tegelijk aan mijn oren. Maar ik zit daar nog steeds nooit alleen! Vooral de 'witjes' hebben daar hun domicilie gekozen en altijd liggen er wel twee of drie in de buurt.

Ik las ergens de vraag 'hoe het met onze kerstboom is afgelopen'. Hij is toch weer naar de zolder verhuisd. Hier en daar wat uit vorm, en er zijn dit jaar wel wat meer versieringen verdwenen, c.q. geheel van vorm veranderd. De boom bleef tot de laatste dag favoriet bij allemaal en Roxy was regelmatig, samen met Beau overigens, bovenin te vinden!

En zelfs dat was hem nog niet hoog genoeg. Je ziet hem schatten of hij ook nog tegen het plafond zou kunnen lopen...

Deze Roxy-boef heeft overigens een heel vies spelletje bedacht waar hij zich de laatste weken minimaal drie, vier keer per dag mee bezig houdt. Hij is nooit zo erg goed geweest in het vangen van insekten en is daar zichtbaar altijd gefrustreerd over. We moeten dan ook net doen of we niet zien dat hij 'er naast greep' als er weer iets aan zijn lange pootjes ontsnapte.  Nu komt hij iedere avond steevast drie of vier regenwormen naar binnen brengen. Hij graaft ze op uit de stukjes grond in de kattenren, en sleept ze dan in zijn bek al kronkelend mee naar binnen. Gooit ze op de grond, miauwt naar ons en gaat dan heel trots van 'worm naar ons' zitten kijken....

Zijn blik wordt direct heel zielig als we dat 'vieze kronkelding' oppakken en naar een andere plek verhuizen. Dus prijzen we hem de hemel in voor zijn knappe vangst en vragen hem om het niet nog eens te doen. Maar hij is gewoon aan een inhaalslag bezig om het vang-record alsnog te breken blijkbaar... Zojuist lag er weer - een hele grote- in de kamer op de vloer.

Als zijn 'worm-quota' gehaald is, gaat hij lekker op de bank liggen genieten van zijn successen...  Bah Roxy! Wij worden er niet zo blij van!

En dan Djaya... Ze groeit, slaapt, en is als ze wakker is super-actief. Vooral Roxy heeft er een handje van door de kamer te 'stieren' naar de keuken en terug... Met Djaya achter zich aan die altijd langzamer is dan zo'n lenige kat. Ze is inmiddels helemaal zindelijk en begint gewoon te blaffen als ze wat wil doen buiten. En als haar waterbak leeg is, wipt ze 'm gewoon uit de standaard. Dat kan je niet ontgaan, want als die grote metalen bak op de plavuizen klettert zit je ineens weer rechtop op je stoel! Het is een intelligente dame die precies weet wat ze wil. Haar nieuwste spelletje is heel stiekem op de bank klimmen. Dus is het 'laag, Djaya!' En dan speelt ze weer verder... Maar ook haar favoriete slaaphouding heeft ze nog steeds:

Soms krijgt ze bezoek van Yinta. Die vindt dat bed van Djaya ook wel erg lekker liggen. Dan gaat ze daar 'toilet' maken en Djaya kijkt dan nieuwsgierig toe. Yinta heeft bij Djaya wel een hoog aanzien! Daar zal ze niet zo gauw mee gaan 'sollen' en dollen.

Tjee, wat ben jij allemaal aan het doen met jezelf zeg?!

Hoezo zit ik in jouw beeld.....?

Het gaat dus allemaal goed hier; gewoon druk! We moesten ook weer spelen afgelopen zaterdag, en het andere werk gaat ondertussen gewoon door. Ik ga tegenwoordig ook véél vroeger slapen, dus het nachtelijke loggen is ook een beetje naar de achtergrond verdwenen. Maar nu maak ik er gewoon even tijd voor; dan komt het werk morgen wel weer! Jullie zijn weer bij, en ik ga even proberen her en der bij te lezen!

Hier nog een foto van 'die kleine' van ruim vier maanden inmiddels. Op deze foto kun je goed zien dat ze van die 'oogwimpers' heeft waarmee ze ons erg verleidelijk aan kan kijken en ons om haar 'pootje' weet te winden...

Ik zou zeggen: tot logs maar weer!

(Bijna) Een nieuw jaar..!

Nog één dag te gaan in 2006. Wat is het allemaal hard gegaan, althans zo ervaren wij dat, tussen drukte in de 'verhuur' en boodschappen, wandelingen met Djaya door, want de tijd glipt ondertussen zo door je vingers als het zand van het strand.

Het witte hondekind groeit gestaag door en ze is al voorzichtig begonnen met tanden wisselen, want vorige week ontdekten we een eerste putje in haar onderkaak en een paar dagen later zag ik wel hele mooie -vreemde-  tandjes in haar bovenkaak staan. Ze bijt dus ook overal in waar ze in denkt te kunnen bijten, want het zal wel kriebelen.

Ze is groot geworden, volledig zindelijk met haar ruim drie maanden en ze verandert zo snel dat ze de ene dag enorme buitenproportionele oren heeft, terwijl de volgende dag haar poten extreem lang en slungelig lijken. Over die oren gesproken, moet je eens zien wat een 'konijn'...

Je zou bijna een steen aan haar poten binden, omdat je bang bent dat ze ieder moment kan opstijgen met die 'zijvleugels'...

Deze foto hieronder is van vanmiddag (30 december). Hier kun je echt zien hoe volwassen ze er al uit ziet. Natuurlijk is ze nog niet formaatje 'Mara', maar alles zit er al op en aan en als we haar zien spelen en rennen weten we niet wat we zien, hoor!

Alle 'kattententjes' zijn inmiddels, zij het met enige vertraging, binnengekomen. Het lijkt wel een mini-camping en Djaya kijkt haar ogen uit...

Maar ook de Yinta's weten zo gauw niet welke tent ze moeten betrekken, dus blijft het eerst een heen- en weer geloop op de 'camping'

Inmiddels staan de tentjes her en der. Het voordeel is dat ze gemakkelijk op te pakken zijn en even in een ander hoekje neergezet kunnen worden. Zo hebben ze overal wel een plekje waar ze lekker in kunnen slapen. Djaya vindt het nog altijd erg spannend om met de katten te spelen. Een andere hond is natuurlijk nog leuker, zoals onlangs met een enorme grote witte herder reu, waar ze even een aantal uren mocht blijven toen wij een optreden moesten verzorgen. Die blijkt van dezelfde kennel te komen als de vader van Djaya, dus dat was weer zó toevallig en leuk! Het klikte zo tussen die twee, dat Djaya pas in tweede instantie oog voor mij had toen ik haar weer ophaalde..! Maar enfin, thuis moet ze het met Yinta en haar kattenbroertjes rooien. We waarschuwen haar dat ze 'zachtjes' moet doen en dat gaat ze ook steeds meer opvolgen en begrijpen. Vooral Roxy (dat hadden we al verwacht, daagt haar regelmatig uit voor een spelletje 'tikkertje' en 'verstoppertje'... Een mini-reportage van vanmiddag:

En dan natuurlijk de vraag: 'hoe is het met onze kerstboom zo na de kerst...?' Zó dus ongeveer....

En hier Woody samen met zijn moeder... Het is gewoon hun eigen klimpaal geworden:

En aangezien Djaya er niet in kan (gelukkig!), heeft zij van Roxy een slinger gekregen waarmee we haar even snel 'versieren'

En nog steeds kampioen 'Gekke bekken trekken'. Ze heeft duidelijk gevoel voor humor:

Zó zit je te wachten op de geboorte van een nieuw huisgenootje en voor je het weet zwaaien we met een flinke dame in het kielzog het oude jaar uit. Een jaar wat heftig begon met het (toch onverwachte plotselinge) verlies van Mara. Allemaal heel bijzonder eigenlijk.. dit 2006 ! Maar voor nu is het dit wat wij jullie wensen.................

Doe voorzichtig!

Tot snel..!

De kerstboom- een jaar later...

Ja hoor, de kerstboom is vanmiddag toch maar weer geplaatst. Immers, Yinta's zonen zijn inmiddels een jaar ouder (en wijzer?)

)....Hahaha

Ach, het is het proberen waard. Dus de hele santemekraam van de zolder gehaald en de boom opgetuigd. Daar moesten de mannen en hun moeder natuurlijk bij zijn. Wat komt er nu weer in 'ons huis' te staan?!

Het ging allemaal wel aardig, al lag de eerste de beste slinger vrijwel direct op het bed van Djaya, dus die hebben we gelijk maar weer opgeborgen. En zowaar, de kerstboom staat op het kastje. Vastgezet met een lijmklem, een touwtje en wat krammen hier en daar tegen het 'omvallen' (lees: omtrekken)

Maarten ging op weg om gitaarles te geven en ik zat rustig achter de PC toen ik een ruisend geluid bleef horen. Djaya sliep, Yinta sliep, Quinten sliep, Woody sliep, Bonzi sliep, Beau....zag ik even niet, en Roxy..? Oh ja, Roxy! Ik zag hem nergens. Maar wel zag ik de kerstboom bewegen.  Hing ie in het midden van de boom, languit over de binnenste takken. Maar wel zo eromheen gewurmd dat ik 'm niet zonder de boom om te halen eruit kon krijgen. Daar had ie schik om hoor! Dus het fototoestel maar weer gepakt...

Dit zijn dus GEEN foto's van vorig jaar, maar van vandaag! Roxy, inmiddels iets groter, maar nog altijd even gek en blij met de kerstboom:

En ook totaal niet van plan om eruit te komen. Eerder zo'n blik van 'kijk eens! Ik ben er helemaal zelf ingekropen. En wat een leuke dingetjes hangen er weer in, zeg!'

'Hé, was die er vorig jaar ook, of is dat dingetje nieuw?'

Óh, wat zijn die balletjes heerlijk zacht zeg! Zeker speciaal voor ons gekocht...'

'Ik kom er voorlopig niet uit, hoor! Ik lig hier weer zálig!'

'Die lampjes zijn ook wel heel gaaf! Zo kan ik 's avonds ook nog zien wat ik om me heen heb hangen!'

'Vind je het erg dat ik even een dutje ga doen hier? Kun jij nog even lekker achter de PC aan het werk!'

Even later was hij er toch blijkbaar uitgekomen en lag hij onder de boom. Dat is wel oké! En een typisch roxy-gebaartje waarbij hij ligt te 'hummen' en te genieten. Dan gaat zijn neusje steeds omhoog, oogjes half dichtgeknepen en wij 'horen' 'm dan gewoon 'hmmmm....' zeggen!

Bij een kleine check-up zag ik hem vanaf de klimpaal naar de boom liggen kijken. Hij vindt het SCHITTEREND!! Of eh...zag hij wat anders..?

Aha, Beau was onder de kerstboom gaan liggen.

En weer dat knisperende geluid even later. Roxy nog steeds op de klimpaal en Beau niet meer te zien. Die was zich blijkbaar aan het verstoppen en dat was hem bijna gelukt! Toen ik een foto van de boom -zonder katten en nog in redelijke vorm- wilde maken zag ik een wel hele vreemde kerstbal tussen de takken die ik écht zelf niet heb opgehangen! Zijn naam is Beau in plaats van 'bal'

Niet te geloven, die jongens van Yinta!

Kortom, we gaan weer 'op naar de kerst' en zullen ongetwijfeld een gezellige tijd gaan beleven met die klim-apen....

De (zonnige) donkere dagen voor kerst..

Het blijft maar zonnig en redelijk zacht voor de tijd van het jaar. En dat is zó verwarrend, dat ik vergat dat de kerst voor deur staat. Nog geen boom neergezet (moeten we hem niet aan het plafond hangen voor alle veiligheid dit jaar?) en gewoon een beetje vergeten dat er nog een kerstkaart ontworpen moest worden.

Tja, daar gaat dan ineens veel tijd in zitten. Weten jullie trouwens nog hoe de kerstboom er vorig jaar uit zag bij ons? Zo dus....!!!

Ze hingen er om de beurt, of soms een paar tegelijk, in als echte gekleurde kerstballen en het kon ons eigenlijk weinig schelen...

Vandaar dat we nog even niet weten hoe we het dit jaar gaan doen, want ofschoon wij onze boom wel heel erg leuk en origineel vonden, verwachten we niet dat dat ding een kilootje of vijftien 'hond' ook als piek zal kunnen houden!

Afijn, de kaart is gemaakt, verder nog geen sporen van een aanstaande kerst; daar moeten we dus nog even aan werken.

De 'jongens' liggen nog steeds graag in hun tentjes en de tweede bestelling tentjes is helaas nog steeds onderweg, want die heb ik nog niet afgeleverd gekregen. Dus regelmatig wisseling van de wacht, want ze vinden het allemaal een heerlijke slaapplek. Hier een schattige foto van Woody die aan het kamperen is, en daaronder Beautje die even zijn kans schoon zag omdat Quinten -de vaste bewoner- even een plaspauze nam.

Woody is trouwens nog altijd de loodgieter bij ons in huis. In de raarste technische standjes probeert hij de kraan aan het 'lopen' te houden. Daar kan hij werkelijk zomaar ruim een uur mee zoet zijn...

...om vervolgens met een verbaasd hoofd weg te lopen. Nat van de waterspetters. Dat deed hij vorig jaar als kitten en dat is nog altijd zijn grootste hobby!

Djaya groeit als kool; alweer vijftien kilo's zwaar en toch nog zo'n baby-hummel. Ze probeert steeds met de katten te spelen, maar doet dat met haar bek met nog altijd vlijmscherpe 'puppy-tandjes', dus ze mag dat niet van ons. Maar de langharen lijkt het niet te deren. Die dagen haar rustig uit of gaan op hun rug liggen terwijl ze met ze speelt. En Yinta ligt iedere dag in haar bench alsof het haar domein is. Djaya vindt dat blijkbaar zo gezellig dat ze zelf ook overdag in de bench erbij kruipt. Dan zie je hoe ze al gegroeid is in die ruim zes weken dat ze bij ons woont:

Hier zie je ook haar enorme oren en ondeugende koppie!

Blaffen helpt niet. Althans niet bij Yinta... Ze is er totaal niet van onder de indruk!

Ze moet uiteraard vaak naar buiten met haar nog 'kleine blaas'. En als ze wakker is, kan ze enorm druk zijn. Overal in bijten (haar nieuwe tanden zitten haar al dwars in het tandvlees!) en heen en weer rennen. Je komt dan echt aan weinig andere dingen toe dan haar flink in de gaten te houden. Als je even niet oplet, loopt ze met een drol in haar bek die ze uit één van de vele kattenbakken heeft gehaald of knabbelt aan kast- of tafelpoot. En ze weet heel goed dat het niet mag, maar ze pubert er al flink op los. Kortom, een dagtaak dus.

Gelukkig slaapt ze ook nog een flink aantal uren tussen haar activiteiten door, zodat je je even kunt bezighouden met werkzaamheden of andere dingen die moeten gebeuren in huis.

En tussendoor, vooral als ze 's nachts aan het spoken is geweest, val ik even lekker in slaap op de bank. Meestal niet alleen, trouwens...!

Maar vooraleerst ben ik benieuwd of ik binnenkort een kerstboom kan laten zien, al dan niet gevuld met de Yinta-familie. We gaan er eens hard over piekeren, want ook al schijnt het zonnetje regelmatig, een beetje kerstsfeer is toch altijd wel heel gezellig. Misschien toch maar een boom aan het plafond hangen...?!

Tot logs!

Alles gaat (weer) lekker!

En weer heb ik me een tijdje niet laten zien in weblogland. Niet alleen door drukte, maar ook door ziekte was ik even naar de achtergrond verdwenen. Ben nog amper hersteld van een, zal ik het maar noemen, buikgriep?! Dat schijnt althans te heersen en ik woonde ongeveer op het toilet terwijl ik met het uur slapper werd. Vreselijke nachten en lange dagen waarop ik eigenlijk alleen maar probeerde te slapen. Nu gaat het wat beter, althans naar ik hoop, want de 'immodium' heeft gemaakt dat ik helemaal niet meer naar het toilet hoef te gaan, dus weinig controle over de vooruitgang tot nog toe. 

Onze harige huisgenoten vermaken zich opperbest en vervelen hoeven wij ons ook niet als we kijken naar het wel een wee van de baby-druktemaker en de Yinta-familie. Yinta heeft de opvoedingstaak alweer op serieuze wijze op zich genomen en laat soms met een dwingend toontje weten dat ze bij Djaya in de bench wil liggen. Die bench is wel een succes want 's nachts slaapt Djaya er altijd in, tegenwoordig zelfs zonder gepiep of protest. Ze haalt de hele nacht door, hetgeen mijn nachtrust zeker ten goede komt. Maar dat ze er niet altijd alleen in hoeft te liggen is Yinta's mening...

Yinta is ook de enige die haar waarschuwt als ze te bijterig is, dat is haar ook wel toevertrouwd. En hoe ze het ook doet, de prinses dwingt niet alleen bij haar zoons, maar ook zelfs bij puppy's nog altijd respect af. Wat moet jij, kleine kontkrummel?

Kijk dan eens hoe schattig!!!

En Roxy is eigenlijk niet de enige die graag uit de waterbak van Djaya drinkt. Ook wel zo gezellig om dat samen te doen!

Iedere dag proberen we naar het bos of naar het strand te gaan met Djaya. Ze heeft dat echt nodig want het is een superactieve hond, die anders echt haar energie niet genoeg kwijt kan. Ze speelt wat af in huis en ook voor de deur en op de waddenzee-dijk rent ze aan de lange lijn heel hard heen en weer. Het is een feest om dat weer te kunnen doen. Gek hoor, met zo'n soort mini-Mara weer in onze vertrouwde omgeving en op favoriete plekken te lopen en samen met haar zo te genieten van de natuur.  Hier is ze weer fanatiek met de bal in de weer. Je ziet zelfs op de foto de bal 'draaien' voordat ze deze probeert te begraven:

En dan heerlijk liggen in de herfstbladeren. Wat een prachtig gezicht! Je ziet nog net het balletje ergens liggen...

...want dat houdt ze goed in de peiling hoor! Dat zal met haar sterke speurneus niet wegraken!

Op de puppy-cursus kreeg ik het goede advies om voor deze actieve hond een food-cubus aan te schaffen, hetgeen we dan ook maar direct gedaan hebben. Daar gaat een deel van haar brokjes in en die kan ze zelf gaan 'verdienen' door met de kubus te spelen en te gooien (want dat doet ze, het liefst blaft ze de brokjes eruit!) Hier zie je haar met dat ding aan de gang. Ze knalt 'm echt door de kamer en weet in no-time een optimale 'vangst' te bereiken. Ze had het direct door toen ze het eerste brokje eruit zag vallen...

En dan dus de beloning voor alle inspanningen. Lekker eten wat eruit gevallen is. In de kubus zitten meerdere compartimenten, dus het gaat niet vanzelf. De grootte van het gat kun je 'regelen' en dat staat uiteraard bij haar redelijk 'zuinig' afgesteld. Zo kan ze lekker actief spelen en eten tegelijk. Hmmmm, lekker!

En het fanatisme waarmee ze het doet... Prachtig!

Oh ja... de piano is ook weer gestemd van de week. En daar zit Yinta alles bij te volgen. De stemster moest echt een stukje opschuiven want 'Madame Yinta' mag dan wel zogenaamd doof zijn... de piano is haar heilig!

En dan, last but not least, na een zoektocht op internet heb ik ze eindelijk gevonden. De Happy Houses! Ofwel heerlijke en leuke kattententjes. Nu nog een mini-camping, want het zijn er tot nog toe twee, maar er zijn er nog een aantal onderweg. Zeg maar een soort 'sinterklaas en kerst-kadootjes' voor de Yinta-familie. Dit blijkt een heel groot succes te zijn, dus we zullen her en der een 'kampement' voor ze opzetten waarin ze zich lekker kunnen verschansen. De rode broertjes probeerden ze als eerste uit:

Als je goed kijkt, zie je die van Woody scheef hangen. Bijna viel hij met tent en al van de bench af, maar dat kon ik nog net voorkómen, even nadat ik deze foto maakte. Zijn volle ronde lijf hangt helemaal tegen de rand aan. Hij dacht hier duidelijk: ja hoor, heb ik weer... maak mij maar weer belachelijk!

En toen moest Roxy plaats maken voor zijn moeder, want Yinta wil eigenlijk altijd alles eerst zelf testen!

En ook Quinten die vanuit de ren nietsvermoedend de 'mini-camping' aantrof wilde eigenlijk wel even uitproberen of dit leuk is. Dus Woody, schuif eens een stukje op!

En dat dat altijd weer in complete harmonie gaat, dat 'inschikken en opschuiven' blijkt maar weer uit onderstaande foto:

Erg leuk dat ze deze tentjes Happy House hebben genoemd! Ik kan niet anders dan bevestigen dat dit Happy Houses zijn. 

Nog even geduld jongens, er komen er nog meer bij, zodat jullie wat meer ruimte voor jullie zelf hebben!

Tot logs!

Plezier voor tien!

Ja, alle tien..! Het is een druk huishouden geworden met 'Baby Djaya' erbij, maar wel oer-gezellig! Ze houdt ons lekker bezig en laat ons wanneer ze niet slaapt 'Uh!', 'Nee!' en 'Mag niet' roepen. Ze bruist van energie (bestaat ADHD ook bij honden?) en kan de hele wereld aan als ze in haar speelse buien is. Ze betreurt het dat de Yinta-familie geen puppy-familie is, al zien ze er volgens haar wel zo uit, want ze mag niet net zo naar ze happen als ze gewend was naar haar broertjes te doen. Dus het huis ligt bezaaid met balletjes, kluifjes en ander speelgoed waar ze zich de hele dag tegoed aan kan doen. Onze handen zijn favoriet, haar scherpe tandjes niet zo bij ons overigens, dus we hopen dat ze met het 'wisselen' van tanden net zo snel zal zijn als met de rest!

Want vlug ís ze! Met leren, zindelijkheid, kijken hoe alles moet (ook dingen die ze niet zou moeten weten, zoals de koelkast open maken of de vuilnisbak van binnen bekijken!) en het opvolgen van 'zit', 'af' en 'Kom'. Op cursus doet ze het goed.

Ze is helemaal blij met de uitjes naar het strand:

Maar ook naar het bos, want daar kan ze heerlijk rondspringen, dartelen en graven! Een groot bos voor een héél klein witje:

En dan spelen met het balletje. Helemaal het einde!

En dan in spanning wachten tot de bal weer wordt weggegooid! Maar eerst netjes 'zitten'...

Even op een bankje zitten en ja hoor.... ze doet het ook! Haar koppie schuin als Maarten tegen haar begint te praten!

Ze weegt ruim 11 kilo en groeit dus 1 kilo per week. Dat gaat hard. Ik til haar nog steeds vrij gemakkelijk op, maar dat zal allengs moeilijker worden met deze gestage groei.

Hier is ze samen met Yinta, die haar nogal eens opzoekt of uitdaagt door als een DC-8 door het huis te vliegen:

En onder mijn burootje is het ook gezellig. Want ze wijkt geen seconde van mijn zijde. Zelfs niet als ze in diepe slaap is en ik voorzichtig naar het toilet sluip. Ze hoort het, en is ineens weer bij me in de buurt...

De bench is weer terug in huis en ik geef haar nu 'benchtraining', met andere woorden: zodat ze het een lekkere beschutte plek gaat vinden. Vooral handig voor de nachten, want ik kan haar dan niet in de gaten houden en zien waar ze allemaal haar tanden in zet. De bench staat vlak naast mij en ze heeft daar altijd wel iets te kluiven als ze toch even wakker is. Maar de bench is ook de favoriete plek van de katten. Altijd liggen er wel een paar op te slapen overdag, want deze staat dan ook 'naast' mijn burootje. Hier de drie witjes op een rijtje:

Quinten steekt voor de gelegenheid even zijn tong uit en verbeelden wij het ons? Of lijkt het er nou op dat hij ook maar meteen een 'bepaalde vinger' erbij omhoog steekt..

Verder zijn helaas, tot onze grote teleurstelling, de prachtige iepen die voor ons raam stonden geveld!  Het 'moest' helaas gebeuren, want ze waren dood door de iepziekte. Bij een fikse storm zou er minimaal eentje op ons dak terecht kunnen komen. Dus het was echt noodzakelijk, maar oh oh, wat triest en jammer. Er komen nieuwe bomen voor in de plaats -volgend jaar waarschijnlijk- en geluk bij een ongeluk: er staan gelukkig nog wel een paar populieren die wel gezond zijn, al staan ze iets verder bij ons huis vandaan.

Hier zie je de boom voor onze deur, zojuist geveld. De katten hebben de hele dag voor het raam gezeten om álles te kunnen volgen...

Erg hoor! Ik hield van die bomen en heb er zelfs nog weleens wat logjes (stripverhalen) aan gewijd...

Enfin, de Yinta-familie vermaakt zich weer prima binnenshuis, want al is het momenteel lekker zacht en zonnig; ze komen slechts eventjes in de ren, maar liggen het liefst binnen bij ons:

Djaya geniet van haar kunstleren bed en kan heerlijk ongegeneerd op haar rug liggen slapen. Soms alleen....

Maar af en toe ook graag met één van de katten, waarmee ze zelfs in haar slaap nog aan 'handjeklap' doet... In dit geval met dondersteentje Roxy, maar beiden in diepe slaap:

Schattig, toch?!

Jullie weer bij, ik weer 'blij' !  Dat ik even tijd heb kunnen maken voor een logje. Fijn weekend allemaal!

Hè hè, ben ik weer eens...!

Tjonge, zo lang geleden, ik durf mij amper meer te melden op mijn eigen log...!

Maar goed, er is ook zoveel gebeurd in de tussentijd. Positieve dingen, hoor! Maar bijna niet meer bij te houden... Met Djaya en de Yinta-familie is alles helemaal okee. Djaya groeit als kool al zien wij daar zelf bar weinig van. Je ziet haar iedere dag en gelukkig 'zien we haar niet groeien' dan zou het wel heel erg snel gaan!

Hier zie je haar samen met Woody slapen en samen met Woody eten uit haar bak:

Intussen is Indy (weten jullie het nog? De 'vermeende' zoon van Mara die hier eerder was zoals op een videootje o.a. te zien is ergens in mijn log) hier op bezoek geweest. Was weer heel erg leuk. Ze was wat schuw toen die grote witte jongen binnen kwam, maar ontdooide later flink en liep buiten met hem te spelen op het gras voor de deur. Ik wist overigens niet wat ik zag. Wat een vreemd gezicht, zo'n grote witte herder. Ik was door het zien van Djaya iedere dag al weer volledig vergeten hoe Mara eruit zag, want die leek immers als twee druppels water op Indy. Zodanig dat wij als baasjes steeds in de war waren met het roepen van ons eigen kameraadje.

Indy en Djaya samen...

En toen zijn we voor het eerst met de kleine meid naar het strand geweest. Omdat ze nog niet zover kan en mag lopen hebben we haar naar de vloedlijn gedragen en haar daar laten razen. Ze vond het helemaal geweldig. Begon haar balletje te begraven, rende achter de schuimkopjes aan en wist gewoon van gekkigheid niet waar ze allemaal haar aandacht op moest richten. Een paar foto's (want ik heb er veel te veel voor dit ene logje!)

Onze band ligt al een half jaar stil vanwege het feit dat onze zangeres met een hernia kampt. 'Kampte' hoop ik mede voor haar te kunnen zeggen, want ze is zo'n kleine twee weken geleden 'geopereerd' via een laserbehandeling. Ik zat zelf zoals jullie weten met mijn knie, dus het was niet te doen.  Nu werden we korte tijd geleden benaderd voor een heel kort optreden (25 minuten) en dat hebben we afgelopen donderdag gedaan. Alle apparatuur was aanwezig dus we durfden deze gok te wagen als een voorzichtige start naar het nieuwe jaar, waarin we hopen onze verplichtingen weer na te kunnen komen. Het was een optreden in Den Haag dus we waren 24 uur van huis. Maar het was wel heel bijzonder. We moesten een aantal nummers spelen voor de (oeps!) echte bandleden van weleer van die muziek. Dat was weleens wat anders om te doen. Zij horen beter dan wie dan ook hoe we de arrangementen in elkaar hebben gezet en of de nummers nog overeind gebleven zijn en met dezelfde passie worden gespeeld. Het was een succes! Zó leuk om onze oude idolen te spreken die op hun beurt weer heel erg gecharmeerd waren van onze performance.   Maar al met al een heel gedoe, en we hebben met Dolly kunnen afspreken dat Djaya naar haar zou gaan voor een logeerpartijtje. Dat ging heel goed onder de vertrouwde supervisie van Dolly. Anderhalf uur lang herkende moeder 'Belle' haar pupje niet meer, ook Daisy niet, maar ineens was de knop om. Ze omarmden haar en hadden een mooi weerzien.

Ook daar heb ik een hele rij foto's van van Dolly gekregen, maar is ook gewoon niet meer te plaatsen. In ieder geval één leuke foto van het herenigde drietal:

Toen we haar haalden hielden we nog even onze adem in voor zo'n 'allergische-jeuk'-aanval omdat we er niet achter konden komen waar dat vandaan kwam kort na haar komst, maar we kunnen opgelucht adem halen. Ze was meteen weer 'thuis'. De katten wachtten haar echt op bij de deur en ze kreeg allemaal neusjes van hen.

Zondag was ik voor het eerst naar puppy-cursus met haar. Ook een belevenis op zich.. Ze loopt nu al heel netjes aan de knie (als ze wil tenminste, want oh wat kan ze speels en ondeugend zijn!) en gaat al keurig zitten op het commando 'zit'. Ze heeft zeer scherpe tandjes en we roepen dan ook nogal wat keren op een dag 'NEE' als ze die naaldjes in je hand of broekspijp zet. Alles wordt versleept en verplaatst als het aan haar ligt en de knopjes van de diverse kasten zijn niet mooi genoeg om te blijven zitten... Enfin, het is dus een echt werkhondje en dus beginnen met een cursus lijkt me voor haar de juiste keuze. Even een kleine impressie:

En vandaag tenslotte is ze voor haar tweede inenting naar de dierenarts geweest. Flauwekullen op de tafel á la Djaya en geen kikje bij het prikje. De laatste enting krijgt ze over drie weken. We hebben haar even snel op de weegschaal gezet en die wees vandaag al 10.3 kilo aan. Ze wordt echt een forse dame!

Pfff... ik ben weer 'bij' met vertellen, jullie met lezen en ik zal proberen volgende keer wat eerder te loggen want de mapjes met foto's puilen uit van de afgelopen week en ik heb de grootste moeite met kiezen uit die grote verzameling wat er geplaatst moet worden om e.e.a. te illustreren!

Tot logs allemaal. Ik hoop snel even een rondje te kunnen doen, want naast al deze drukte gaat ook het werk nog gewoon door...

Staart vergelijken?

Even later...

Djaya leert snel!

En met mijn schuldige gezicht toog ik naar de supermarkt om eens een echt feestmaaltje voor de Yinta-familie en Djaya te halen. Ze doen tenslotte gigantisch hun best met elkaar... Dus een stukje rosbief, zalmfilet en garnaaltjes voor de langhaartjes en een vers Rodi-maal voor Djaya. Is het nu weer okee, heren? Dames?

hectische dag...

Gisteren kregen we ineens met een allergische reactie (waarop?) te maken van Djaya. Jeuk aan de oren, neus, pootjes, buik etc. Ze werd van tijd tot tijd helemaal wild en gek van de jeuk, maar niets te zien. Dus hup in de auto naar de dierenarts, die haar helemaal onderzocht. Alles 'brandschoon'; oren buik, vacht, pootjes.. niets te zien. Lekker is dat, want je weet dus niet waar de oorzaak ligt.

Gisterenavond werd het alleen maar erger en kwamen die 'aanvallen' veelvuldiger. Dan rende als een springend lammetje door de kamer en ze gilde er ook bij. Dat was echt even schrikken. Dus om half 12 's avonds zei Maarten: ik ga nu bellen en we gaan er weer heen, want zo kunnen we de nacht niet in. Dus tegen twaalven stonden we weer bij de dierenarts. Ze moesten haar wel een cortizon-injectie geven (erg jong daarvoor) want dit was ook geen doen. Tevens hebben we er een flacon Frontline spray gekocht waar we haar vannacht mee hebben natgespoten op de dijk uit extra voorzorg. Ofschoon haar vacht schoon was, willen we in ieder geval uitsluiten dat het door een rondspringende vlo zou komen (vlooien-allergie). We hadden voor haar (evenals voor alle katten) frontline combo in huis, maar dat mogen we pas over ruim een week gebruiken. Het zekere voor het onzekere dus.

De injectie heeft goed geholpen. We beleefden met haar een rustige nacht. Nadeel is dat ze nog veel moet plassen (soms echt iedere tien minuten) en dat we vandaag dus nogal regelmatig te laat in de benen zijn om haar op te pakken en buiten te zetten. Bovendien gaan we nu aan de voorkant uit en even niet in de achtertuin, want daar kan wel wat groen staan waar ze overgevoelig op reageert...  Lastig als je in het geheel niet weet waar het van komt.

Ook vandaag was ze vrolijk, speels en zelfs al flink ondeugend zoals een pup dat kan zijn. We hebben wat rondgebeld met deze en gene 'kenner/fokker' en de algemene gedachte is dat het een combinatie is van de enting en de 'overplaatsing' in een nieuwe omgeving, nog los van de vraag of er een 'gewas' of onkruid in de tuin kan staan die irritaties veroorzaakt. We laten haar even niet in de tuin ravotten voor de zekerheid.

Verder wachten we het af.  Yinta heeft vannacht weer in de bench gelegen en Djaya ervoor. Yinta heeft echt het gevoel dat ze over haar moet waken en volgt haar bewegingen met grote ogen.

Djaya is een pientere vrolijke prater, die in alle toonaarden loopt te 'zingen' en ook horen we nog steeds dat ze 'toen onze hond een mopje was' (weet je nog uit dat eerste filmpje?) loopt te 'hummen'. We zouden even met haar naar de zee gaan zodat ze even kon pootjebaden, maar daar was het vandaag niet echt weer voor. Wat een vreselijke storm en regen... Enfin dat zie je op de foto's. De eerste serie is nog van gisteren en de onderste drie foto's zijn van vandaag:

Grote bal zeg!

Even groot!

Hé, waar is het zonnetje gebleven?

Kleiner balletje...

Kampioen gekke bekken trekken:

En dan weer slapen; het liefst onder mijn stoel aan mijn voeten:

Kijken of ik morgen wat 'zonniger' foto's kan maken al zijn de weersvoorspellingen volgens mij niet veel beter...

Tot logs ;-)

Djaya-deel 2 (foto's)

Update maandag 30 okt. 13.00 uur: De foto's van gisteren staan hieronder.

Foto's van vandaag volgen nog wel. De dag is nog lang!  Vannacht heeft ze zich fantastisch gehouden! De bench stond tegen de bank aan (waar ik vlak naast haar lag te slapen) en het deurtje was open. Ze ging NIET in de bench, maar prefereerde het stukje 'voor' de bench, en naast het openstaande deurtje. Haar eigen kleine 'kooitje'...

Kinderen heb ik nooit gekregen, maar het 'moedergevoel' is sinds vorig jaar met de geboorte van Yinta's mannetjes wel wakker geworden! Ieder uur werd ik wakker en keek ik even naar beneden. Ze 'hoorde' het geritsel van de lakens en keek mij dan vrolijk aan. Even een aaitje en allebei sliepen we verder. En zo ging het de hele nacht. Geen piepje gehoord...  Vanmorgen half zeven (Ja, ze was half 8 gewend bij Dolly geloof ik, maar ja..wintertijd!) keek ze me niet meer alleen aan. Ze sprong tegen me op en piepte, kwispelde en ik kreeg een grote wasbeurt. Ze wilde even spelen en toen plassen. Dus hup naar buiten en een paar plasjes gedaan!

De Yinta-familie schaarde zich vannacht om de bench heen. Yinta heeft de hele nacht op de rugleuning van de bank gelegen en bij iedere beweging hield ze Djaya zo goed in de gaten. Roxy sprong via de bank in de bench en snuffelde overal aan, speeltjes dekentjes, kluifjes.. Toen alles in orde was volgens hem (zo leek het echt) ging hij de hele nacht op de bench liggen. De rest lag op de salontafel en bij mijn hoofdkussen in de buurt. Ze zijn allemaal heel lief voor haar.

Als Djaya in de ren is, gaat ze schril en hoog blaffen tegen de katten. En als ze dan dichterbij komen om weer wat te snuffelen deinst ze achteruit. Met Yinta wil ze graag spelen, maar ze heeft zoveel ontzag voor deze 'prinses' (ze zal haar wellicht nog herkennen van haar bezoekje aan hen anderhalve week geleden) dat ze toch uit de buurt blijft. Dus probeert Yinta haar steeds uit te dagen door vlak voor haar neus te gaan rennen en dan om te kijken of Djaya haar bedoelingen begrijpt. Begrijpen doet ze ontzettend veel (ze meldt zich als ze naar buiten moet), maar toch is ze nog wat voorzichtig naar deze zelfverzekerde langhaar-familie. Het zal allemaal vanzelf wel komen.

Momenteel ligt ze weer aan mijn voeten, en Quinten ging dat slapende kleintje net een kopje geven. Djaya heeft het niets eens door. Ze is duidelijk lekker moe! Zoals gezegd: Foto's volgen nog wel als de dag wat gevorderd is. Tot later!

FOTO's van gisteren:

Een laatste afscheidsspelletje met broertje Candar...

Dan in de auto; samen met mij op de achterbank en een tas met speeltjes en lekkere dingen mee van Dolly!

Ze zit veel bij mij op schoot; soms piept ze wat, soms slaapt ze en ik krijg veel kusjes van haar!

Dan op de boot... Spannend!!!! Ze loopt keurig aan de lijn

Even krabben hoor!

Wat een grote bak water is dit!!!

Kijk Djaya, daar varen we naar toe. Daar is ons en jouw huis!

Veel natuur om ons heen daar...

Djaya kijkt naar de meeuwen; even een kusje stelen!

Nog even in de auto, bijna thuis...

En daar wacht het feestcomité in spanning. Ze zitten al helemaal klaar!

Dat is raar... die beesten gaan gewoon voor het raam zitten!

Even kijken wat daar te zien is...

Ga ik zó groot worden dat ik in deze mand moet passen?

Dan is het speeltijd!

Djaya met Yinta

En slaaptijd...!

Vanavond hebben we haar nieuwe kussen neergelegd en de mand weggehaald...

Nu gaan we de nacht in. Ben heel benieuwd! Tot de volgende ronde ;-)

Djaya

Update: 17.20 uur: het gaat nog steeds fantastisch en boven verwachting. Ik heb zojuist wat gefilmd en inmiddels ruim 140 foto's geschoten. Het zal jullie niet verbazen dat ik daar wel even mee bezig ben om dat te verkleinen en te uploaden, maar ieder moment dat Djaya slaapt zal ik me daar mee bezig houden. De eerste foto's zal ik zo in een snel overzichtje proberen te plaatsen.

Djaya heeft al twee keer buiten (in de tuin) geplast. Ze gaf het zelf aan dat ze naar buiten wilde.

En de katten....  die proberen haar te leren spelen met hen. Gaan met z'n allen voor haar neus zitten spelen en zijn helemaal uitzinnig van vrolijkheid. Toen Djaya net in de ren was en tegen het gaas opstond (ze wilde een plasje doen buiten de ren) ging Roxy naast haar staan en klom tot bovenin het gaas. Hij had het zeker iets te 'letterlijk' genomen toen ik zei dat hij met zijn snelle slimme 'hersentjes' haar mocht leren wie zij zijn en 'hoe' zij doen! ;-)

Kortom, geen onvertogen woord. Djaya wil het liefst OP mijn schoen blijven liggen en hobbelt achter mij aan, dus ik moet het even van de momenten van slaap hebben. Zoals nu.  Ik ben tussendoor bezig met foto's en het video-filmpje! Komt vast nog goed vandaag!

14.45 uur: Ja ja, we zijn gearriveerd (ruim een half uur geleden)

Een afscheid valt altijd moeilijk. En zo ontmoeten op één dag 'afscheid' en 'welkom' elkaar tijdens dat ene bezoek. Dolly vertelde dat Djaya al sinds gisterenavond bij de voordeur lag, alsof ze een rugzakje had omgehangen en zei: 'ik ben er klaar voor'...

Haar 'kleine' broertje was er nog. Zij was nummer twee van de drie die het nest ging verlaten. Met een paar dikke knuffels voor Belle en de lieve familie zijn we in de auto gestapt met de kleine Djaya, die voor de gelegenheid vandaag (!) beide oortjes opgericht heeft staan.

Onderweg in de auto moest ze afwisselend een klein beetje huilen, naar buiten kijken op mijn arm, kusjes geven en tukjes doen op haar eigen vertrouwde handdoek met het nestgeurtje. Op de boot zijn we even met haar naar buiten gelopen en maakte ze kennis met de grote zee en de meeuwen die meevliegen. Ze keek haar ogen uit. Ik had haar aan de riem gedaan en raadt eens wat? Ze liep als een speer mee aan het riempje alsof ze niet anders gewend was. Toen we weer naar de auto gingen herkende ze dat direct als haar 'plekje' en liet zich weer tevreden op de achterbank zakken. Ze sliep weer...

Via de achtertuin gingen we naar binnen en daar was ineens die grote kattenren met al die koppies nieuwsgierig achter dat gaas. Ze 'wisten' feilloos dat ze eraan kwam want ze zochten met hun ogen naar dat witte kleine meisje. Daar was ze dan. Djaya durfde het aan tegen ze te blaffen, maar dat was héél snel over toen ze binnen was! De hele Yinta familie kwam om de beurt aan haar snuffelen en ze had diep ontzag voor deze 'bijna even grote' wezens. Ik liep éven naar de keuken en piepend hobbelde ze achter me aan. Met haar schattige bruine kijkers kijkt ze steeds omhoog, en kijkt me dan recht in de ogen. Vragend... blijf je wel bij me? Ze gaat dan tegen me op staan en wil dat ik haar even knuffel. Haar pootjes om mijn nek slaan en even 'gepamperd' worden. Nu slaapt ze...

De 'boendertjes' met mama Yinta voorop in haar mand (nu durven ze eindelijk!!) Toen Djaya net nog wakker was keek Yinta haar recht in de ogen vanuit Djaya's mand; ze nodigde haar overduidelijk uit bij haar te komen liggen. Yinta wil nu al 'moederen'.  Op dit moment ligt zij bij de bank aan de voeten van Maarten, want ik ben stiekem weggeslopen om even de eerste ervaringen op te schrijven en slapen moet ze. Vaak en lang!

De tas met vele lekkere dingen en de diverse speeltjes die we van Dolly hebben meegekregen staat voor dit moment nog onaangeroerd in de kamer.

Foto's volgen vandaag nog. Ga me nu eerst even met de Yinta-familie bemoeien. Ze hebben lang gewacht en hebben ons duidelijk gemist. Op mijn burootje en toetsenbord liggen alweer zachte pluimstaarten gedrappeerd.

Er is geen onvertogen 'woord' gevallen. Het loopt gewoon door elkaar in de kamer. Het is overduidelijk dat de Yinta-familie alles goed 'verstaan' en begrepen heeft. Ze wisten precies dat ze NU zou komen en ze verwelkomden haar precies op de manier die we van ze hadden gevraagd. Rustig, bedaard en met een 'hartelijk welkom'! Wat een stel! Dat kan nog heel veel prachtige dingen brengen...!

Tot later!

Roxy moet nog even geduld hebben..!

Terwijl wij wachten op ons nieuwe huisgenootje dat a.s. zondag hier komt wonen, is Roxy zich soms stierlijk aan het vervelen.

Als Maarten aardappelen zit te schillen, grijp ik even de camera want ik vind het wel erg vermakelijk hoe die kleine rooie rakker zich daarmee wil bemoeien. Daarná was het 'schillen rapen' van de grond...

Nee, dan toch maar weer het filmpje afspelen van Belle en de pupjes, want daar kan Roxy minder rommel mee veroorzaken.

En inderdaad...! Dan is-ie zo'n braaf mannetje! Klik HIER

Tot zondag! Dan plaats ik hier de eerste foto's van de kennismaking van de Yinta-familie met Djaya.

Voorbereidings-pret

Alles is inmiddels gearriveerd en klaar voor de nieuwe huisgenote Djaya. Nog één week te gaan, want zondagochtend halen we haar op. De Yinta-familie krijgt alles volop mee en ieder pakje wat in huis gebracht wordt, moet zorgvuldig onderzocht worden natuurlijk.

Zo hebben we een nieuwe standaard met voer- en waterbak aangeschaft:

en één voor één moeten ze daar natuurlijk even aan snuffelen en omheen lopen...

En gisteren kwam er een hele grote doos met de post mee. Een nieuw kunstlederen bed voor Djaya. Dat was helemaal feest, want die doos werd natuurlijk meteen ingenomen door alle langhaartjes. Ik heb er snel wat deurtjes en raampjes in geknipt en toen was het feest compleet:

Yinta moest meteen op het dak gaan zitten (waar zware grote Woody later doorheen kletterde...)

En Roxy zat omhoog te kijken, bang dat dat met Yinta ook zou gebeuren en dat hij z'n moeder op z'n kleine koppie zou krijgen...

Quinten duwt het raampje wat verder open voor wat frisse lucht!

Yinta vraagt zich af of dit een veilig huis is voor allemaal:

En dit bed zat er dus in voor Djaya

Het is ongeveer twee keer zo groot als deze afbeelding. Maar we hebben het voorlopig even ingepakt boven neergelegd.

Zelfs vandaag zijn ze hele dag nog druk met die grote doos. Het is geen gezicht in de kamer, maar dat kan ons niet zoveel schelen. Ze hebben de grootste lol ermee met elkaar:

Woody wordt weer helemaal gek!

Prachtig, als je dat ziet hoe ze met z'n alleen met zoiets eenvoudigs schik kunnen hebben... Enfin, het is allemaal ter voorbereiding op de komst van dit kleine meisje Djaya. Ze heeft nu al haar ene oor omhoog staan! Deze foto's zijn van gisteren...en gemaakt door Dolly: (zie haar site voor korte filmpjes en het dagboek dat volop is aangevuld met foto's en informatie: www.wittekanjers.nl )

Wat een poppetje, hè?

Er komen vanaf zondag genoeg foto's. Ik zal het reilen en zeilen hier met de komst van Djaya regelmatig vastleggen!  Tot logs en een fijne week voorlopig!  ;-)

Met Yinta naar Djaya

Toegevoegde foto: Mijn burootje!!!

Gezellig he? Vooral handig om zo te werken! En dan willen Roxy en Yinta er ook nog bij; gaat niet lukken!

Het mandala-weekend is achter de rug. Het was een lang, maar heel enerverend en mooi weekend met mooie ontmoetingen in de breedste zin van het woord.

Heel leuk was het dat Marleen er was; als je al zo lang 'contact' hebt via het weblog en de email is het bijzonder om elkaar dan in levenden lijve te zien. Zij heeft Yinta & 'kittens' (enorme grote kittens trouwens inmiddels) gezien, kunnen aaien en vastgelegd op de foto; ik heb haar Yoshi, Sera en Zaphira nog niet ontmoet. Zo blijft er altijd weer iets over voor de toekomst om te verwezenlijken. Ik begrijp uit haar reactie dat ze nog wel een keertje deze kant op zal komen. Ongetwijfeld zak ik zelf ook nog wel een keertje af naar 'beneden'...! Zondagavond gingen we nog even samen naar Olga toe. Ook dat was leuk: ik had Olga en Noud niet meer gezien sinds de geboorte van Djaya (alweer vijf en een halve week geleden dus) en Marleen al helemaal nooit. Ook dat was weer een kennismaking 'in het echt'. Het lijkt mij geweldig leuk om de beestjes te zien die je al zo lang en soms zelfs zo 'goed' van het internet kent. Ook ik zal dat nog weleens gaan meemaken...

Vandaag (dinsdag) zijn we weer even bij Djaya wezen kijken en namen Yinta mee voor een eerste kennismaking. Dat was ook een heel bijzonder uitje. Yinta had het weer geweldig naar haar zin. Nog gekker was, dat ze gisterenochtend in de gang zat te miauwen onder mijn jas en haar tuigje. Ze was er stellig van overtuigd dat we gisterenochtend al vroeg zouden vertrekken...

Wat een rare griet is dat toch. Ze heeft blijkbaar echt opgevangen dat we zouden gaan, en toen ik haar vertelde dat het 'morgen' (lees vandaag) pas was ging ze mokkend en hard rennend naar buiten.  Vanmorgen zat ze weer bij het tuigje en de jas en keek demonstratief omhoog toen ik was opgestaan. Ik lijnde haar aan en ze was helemaal tevreden. Hup in de auto en genieten op de voorstoel. Wassen, rondkijken, bij mij op de achterbank liggen knorren etc.  Eenmaal daar stapte ze triomfantelijk rond en wilde het hele huis verkennen, inclusief de bovenverdiepingen!

Djaya groeit als kool. Als je goed naar de foto's kijkt, zie je dat haar oortjes al een klein beetje opliften naar het begin van staande puntoortjes. Heerlijk om haar weer even vast te hebben. Ze blaffen al, eten vast voedsel, spelen en grommen. Kortom, echte kleine hondjes!

Het ging zoals het altijd ging. Ze liep gewoon tussen de pups door en Daisy (de langstok witte herder dame) was helemaal verliefd op haar. Liet haar geen moment uit het oog verdwijnen en banjerde achter haar aan. De pups meenden gewoon dat ze een andere pup was en zagen haar als speelgoedje. Een paar keer liet Yinta merken dat ze iets te hardhandig met haar waren; dan blies ze even en liep parmantig verder als een waardige prinses. Ook ging ze uitgebreid liggen slapen met Daisy in haar gezichtsveld en vond het op een gegeven moment tijd voor wat spelen met de pups tussen hun speeltjes om vervolgens een feauteuil uit te zoeken om wat te 'rusten'...

Enfin, ik heb er heel veel foto's van gemaakt en het was al heel veel werk om ze allemaal te verkleinen, laat staan ze allemaal te moeten plaatsen. Als het goed is heb ik er een diavoorstelling van kunnen maken (hoop ik) en kun je die bekijken door er naar toe te gaan.

Voor alle foto's: Klik hier

Fijne dag vandaag!

Druk weekend...

Voor mij begint er een druk, maar mooi weekend. Samen met Joke (waar ik de cursus diercommunicatie heb gevolgd) ga ik dit weekend workshops geven 'Mandala tekenen', waar ik het al eens eerder over heb gehad. Vandaag moet ik me daarop nog even helemaal voorbereiden, alles verzamelen, puntjes op de 'i' etc.

Deze mandala heb ik een aantal jaren geleden zelf geborduurd; het bracht mij niet alleen rust in een moeilijke periode maar ook inzichten..

Vanmiddag arriveert 'weblogster' Marleen, die zich o.a. als deelneemster heeft ingeschreven. Het is heel erg leuk om haar te ontmoeten nadat we al zo lang 'toch intensief' contact hebben via onze katten... Ik kreeg nu al aanvragen voor een volgende workshop, dus ik denk dat er nog zo'n weekend op volgt later in dit jaar.

Met mijn knie gaat het steeds iets beter. Soms heb ik nog wat pijn, vooral als ik deze intensief gebruik zoals bij het traplopen etc. Maar nu weet ik dat ik er dan even rekening mee moet houden en het wat rustiger aan moet doen. Voor de bevindingen van de arts in het ziekenhuis afgelopen woensdag, zie de update van het logje hieronder.

Dinsdag gaan we weer bij ons 'witte droppie' kijken. De planning is dat we Yinta meenemen op bezoek; zij geniet van het autorijden en op visite gaan. Kunnen de pupjes met haar kennismaken en vice versa. Ze zit altijd met ogen als knikkers mee te kijken als we video's afspelen met de pupjes.  Over ruim twee weken (zondag) komt ze hier wonen. Ze wordt zo mooi, zo speels, zo echt 'hond' als ik foto's, video's en webcam zie. Het is nu echt aftellen geblazen hoor.

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend en na het weekend horen jullie wel weer iets van mij. Tot logs!

Weer op bezoek! + UPDATE

Update 12 oktober: Knie onderzocht

Eerst meteen maar het opluchtende nieuws: Ik hoef niet geopereerd te worden. Er zijn diverse foto's van mijn knie gemaakt en het ziet er allemaal gaaf uit; mijn been is alle kanten op gemanoeuvreerd en ik voelde daar gek genoeg niets van. Hooguit mijn 'banden' rond mijn knieschijf doen pijn als je erop drukt. Er zal best iets met mijn meniscus zijn (niet zichtbaar op de foto, maar wel wat speling aan de binnenkant door slijtage), getuige de beschrijving van mijn klachten van de afgelopen twee jaar die af en toe opduiken en de heftige ontsteking van vorige week. En dat allemaal nadat ik destijds uit onze hoge bus ben gesprongen tijdens het uitladen van zware apparatuur -waar wij 8 jaar lang mee gesjouwd hebben- en toen stortte ik door mijn rechterknie. Na een paar dagen flink pijn (maar gewoon doorspelen en sjouwen!) ging dat weer over. Daar zal dus 'iets' beschadigd' zijn dat nog wel eens zal opspelen, maar daar helpt één ding tegen en dat is dat been rust geven. En dus niet doorlopen zoals ik nu gedaan heb met een ontsteking in mijn knie (dik en zeer pijnlijk) tot gevolg. 

Ik vertelde over de medicijnen die ik slikte. Dat was echt een ramp. Ik had geen pijn meer (knie leek totaal verdoofd vanaf vorige week donderdag), maar sinds vrijdag was ik enorm aan de diarree. Op het laatst had ik zelfs veel bloed in mijn ontlasting. Ik voelde me hondsziek, was alleen maar misselijk en werd 'gek' van de krampen in mijn buik. Dus toen ik zondag na overleg met een weekendarts gestaakt ben met die 'rotzooi' verwachtte ik dat de pijn weer in alle hevigheid terug zou komen. Dat gebeurde niet... Gisterenochtend toen ik in het ziekenhuis nog even naar het toilet ging, bleek de 'binnenboel' eindelijk weer op orde na een aantal dagen en ik had nog steeds die pijn niet terug gekregen. Ja okee... hier en daar een steek af en toe, en buigen en strekken moet voorzichtig. Bij onderzoek voelde ik ook maar bar weinig bij de cruciale draaiïngen. Kortom, het is al stukken beter, ik slik er niets meer voor, de zwellingen en de ontsteking zijn verdwenen en ik loop vrij goed. Moet nog wel opletten dat ik er niet doorheen ga, maar omdat er een béétje speling in de gewrichten zit, zal ik dat moeten blijven doen. Goede schoenen, lopen (straks met Djaya!) zijn goede middelen. En als ik last krijg, rust geven aan die knie. Evt. een kussen op de stoel in de auto zodat die rare houding (die mij altijd wat pijn bezorgt) wat natuurlijker wordt, etc. etc. Zit natuurlijk nu veel te vaak achter mijn buro (PC en telefoon) en moet dan regelmatig de benen strekken. Ik denk dat ik sinds Mara er niet meer is - eind januari- natuurlijk veel minder ben gaan lopen wat er ook geen goed aan heeft gedaan. Het is goed dat ik weer veel moet gaan lopen op den duur met onze Djaya.

Hoe dan ook: gunstig nieuws, en tegelijkertijd een andere aandachtspunt erbij voor de toekomst. En medicijnen... daar reageert mijn lichaam slecht op, dus dat heeft nog eens even extra laten zien dat het daar niet van gediend is. Ik ben en blijf een natuurmens...

Waarvan akte! 

BERICHT VAN MAANDAG 9 OKTOBER:

Ondanks de problemen met mijn knie (woensdag ga ik naar de orthopedisch chirurg) liet ik me niet beletten een bezoekje aan Dolly te brengen. We wilden die kleine Djaya wel weer eens in het echt zien, want ze groeien zo hard! Ze is bijna 4 en een halve kilo zwaar en dat voor een pup van vier weken. Ongelooflijk! Ze weegt samen met haar laatst geboren broertjes even zwaar en heeft haar grote middelste broertje ingehaald. We hebben weer mooie foto's van haar kunnen nemen.

Het slikken van de pijnstillers die ik heb gekregen, heb ik gisteren acuut gestaakt, want ik zat nu midden in de nacht met een wit weggetrokken gezicht op het toilet en had last van de heftige bijverschijnselen. Dan maar weer over op de paracetamol en de ibuprofen.. Vooralsnog lijken ze nog steeds niet uitgewerkt, want ik heb nog steeds allerlei krampen en bijverschijnselen en de pijn is nog niet (helemaal) teruggekeerd. Maar liever pijn in die knie dan datgene waar ik nu allemaal mee te kampen krijg...

Enfin, Maarten heeft gereden en ik zat met gestrekt been op de achterbank. Even een leuk uitstapje tussendoor. En hier zijn de foto's. Commentaar is volgens mij echt overbodig (ik zie er hier en daar een beetje moe uit, maar ben wel in mijn element hoor!)

Tja, wat moet ik hier aan toevoegen. Ik kreeg de eerste 'kusjes' van haar en we zaten even lekker samen in het zonnetje. Djaya is een heel lief hondje en een echte knuffelkont. Ze lag op een gegeven moment half te slapen op mijn arm en lag heerlijk te knorren (deed Mara ook altijd als je haar knuffels gaf) en te genieten van onze aandacht...

Tot logs maar weer, en eh... Er staat sinds vandaag weer een nieuw stukje video op Dolly's site, waarin je ziet dat ze 'bijna' over de rand van de werpkist komen. Dat kan niet lang meer duren. En ook heeft ze weer nieuwe foto's neergezet in het slideshow-album.

Gekke dagen... + Update

4 oktober Dierendag. Ik hoop dat er een beetje bij wordt stilgestaan wereldwijd, want er is nog veel mis met de 'behandeling' van dieren her en der. Ik denk dat al jullie/onze eigen dieren meer dan eens (zo niet iedere dag) een 'dierendag' meemaken qua knuffels, lekker eten, speel- en slaapattributen... Helaas is dat niet overal gelijk!

Terwijl ik geniet van de webcam en van het feit dat Djaya op vier pootjes is gaan staan (want dat liet even op zich wachten...) zit ik zelf letterlijk omhoog met een zeer pijnlijke, gezwollen knie.

Nieuw voor iedereen geloof ik, want ik heb het daar eigenlijk nooit zo over en ga er altijd vanuit dat het vanzelf weer overgaat. In dit geval is het niet zo. Ik heb hoogstwaarschijnlijk met een 'vette meniscus' te maken. Zo'n anderhalf jaar geleden (meen ik) sprong ik uit onze bus, die net aan de hoge kant is en klapte toen door mijn rechterknie heen bij het uitladen van onze zware apparatuur voor een optreden. Gewoon doorgelopen, maar ik had wel een paar dagen pijn aan die knie. Dus rustig aan gedaan, en het verdween weer. Ik kon echter vanaf dat moment niet meer lekker door mijn knieën buigen, dat wil zeggen; omhoog komen ging niet meer met dat rechterbeen...

Een week of zes geleden toen wij de eerste keer bij Dolly en de toen nog zwangere Belle op bezoek waren, kreeg ik op de terugweg achter het stuur vreselijk pijn aan mijn rechterknie. Ik heb zo ongeveer scheef gezakt achter het stuur de rit naar huis afgemaakt, maar heb vanaf dat moment pijn gehad. Weer denken dat het wel overgaat... Vorige week leek dat ook zo te zijn. Ik liep weer goed en ik had geen pijnklachten meer. Tot ik afgelopen zaterdag tijdens het bezoekje aan Belle en de pups en diverse bezoekjes aan familie her en der in Nederland wederom last kreeg tijdens het autorijden.

Die nacht kon ik niet meer slápen van de pijn! En de volgende dag werd ik ook geteisterd en zelfs de dagen erna. Kortom, het wordt nu heel erg. Mijn knie zwelt op en sinds twee dagen kan ik amper lopen. Dus maandag een afspraak gemaakt voor vanmiddag, zowel met een bevriende fysio-therapeut als vanmorgen ook maar met mijn huisarts; het gaat niet goed! Ook daar kan ik vanmiddag terecht.

De fysiotherapeute vermoedt eigenlijk (door de telefoon) al een flinke meniscus, maar momenteel lijkt het wel of mijn kniebanden het ook wat af laten weten. Als ik al heel voorzichtig en langzaam door de kamer loop (ik moet tenslotte ook weleens naar het toilet!) zak ik er soms gewoon doorheen.... Vanmiddag weet ik meer, maar dat er iets gebeuren moet mag duidelijk zijn. Deze pijn verdraag ik liever niet veel langer (ondanks pijnstillers en ijscompressen tegen de zwellingen) en ik wil binnenkort weer goed kunnen lopen met onze kleine meid die in aantocht is!

Gelukkig kan ik gewoon mijn werk doen, eten, drinken en vrolijk zijn, want dat been kan ik het best ontspannen als ik 'm gestrekt neerleg, wat ik dan ook doe. Maarten gaat nu krukken halen, want ik denk dat het het beste is dat ik er zo min mogelijk op sta, gezien die pijnlijke zwellingen. Vanavond weet ik waarschijnlijk meer...

Nu dus ook even snel tijd gemaakt voor een logje tussen het werk door.  En eh... dat vrolijk zijn komt niet in de laatste plaats door de schitterende nieuwe foto's van Dolly! Wat zijn ze gegroeid en wat een ontzettend mooie griet wordt die Djaya!

Hier één schitterende foto, gemaakt door Dolly, waarop je kunt zien hoe groot ze alweer geworden is inmiddels:

Kijk voor de rest van de prachtige foto's ook maar even met me mee, dan weet je meteen waar ik het over heb

http://good-times.webshots.com/slideshow?ID=554563042&key=QZUvcL

Tot logs, jullie horen weer van mij!

18.30 uur:  De huisarts constateerde inderdaad een meniscus (die waarschijnlijk dus veel eerder is gescheurd of kapotgegaan) en zette een naald in mijn knie. Daar kwam enorm veel vocht uit zonder enige moeite.... Die enorme pijn is dus ook zeer verklaarbaar. Ik kom niet uit onder een operatie (kijkoperatie waarbij ze delen weghalen die loszitten) en hij heeft er spoed achter gezet. De normale wachttijd bij orthopedie is 6 weken, maar vandaag over een week (woensdag dus) moet ik er 's ochtends al heen. Het zal dan ook vast niet lang duren voordat ik geholpen wordt. Ik kreeg sterkte pijnstillers mee voor de komende week, loop nu op krukken, en moet zoveel mogelijk een ijscompres op mijn knie leggen tegen de zwellingen. De fysiotherapeute heeft de knie behandeld en ook gelijk acupunctuur gegeven in mijn knie. Voorlopig zal ik het hiermee moeten doen.

Maar............alles sal reg kom'.....! Ik houd jullie op de hoogte

Spelende katten en & pups van 3 weken

Het wordt duidelijk frisser buiten. Regen, zonnetje, wind, en koele temperaturen. En de Yinta-familie verandert mee. De klimpalen die de afgelopen zomer 'braakliggend terrein' waren geworden zijn ineens weer helemaal in trek. Niet alleen in de avond overigens, ook overdag en midden in de nacht breekt het klimpaal-virus regelmatig uit. Inmiddels zijn het grote volwassen katers, maar hun spel is nog even leuk om te aanschouwen als toen ze zo klein waren en het huis probeerden af te breken...

En de grootste van het stel, de enorme imposante kater Woody, kan ons erg aan het lachen maken... Die kan met zijn grote ogen zo leuk kijken en verschrikkelijk gek doen! Het liefst met Roxy in zijn kielzog, zodat ze het gezegde 'rooien en valen zijn donderstralen' regelmatig gestand doen...

Zaterdag waren we weer even naar 'de overkant' en we gingen o.a. even een kijkje nemen bij Belle en haar pupjes en zagen dat Djaya weer flink gegroeid was. Het zijn hele zware baby's want ze zijn met hun drie weken al ruim drie kilo zwaar.

Ik zet hier twee foto's neer, want het filmpje laat eigenlijk alle beelden wel zo'n beetje zien. Hier Djaya bij mij op schoot:

Wat een lekker koppie! Ze is al een echt hondje geworden...!

Voor degenen die vragen wanneer ze bij ons komt wonen..: waarschijnlijk sneller dan jullie denken en hier en daar geschreven hebben in een reactie. Zondag 29 oktober (dus eind van de deze maand) gaan we haar ophalen. Ze is dan precies 7 weken. Mama Belle is ze tegen die tijd wel een beetje zat geworden zo schijnt het, en ze wennen sneller en gemakkelijker aan een nieuwe omgeving dan wanneer ze ouder dan zeven weken zijn. Het is wel wenselijk dat zij dan ook zo vroeg mogelijk aan haar nieuwe 'kattebroertjes' en -zusjes went. Wel zo leuk voor haar dat ze niet helemaal alleen is, want er zijn speelkameraadjes genoeg hier... En Yinta zal zeker haar beschermende en oplettende moederrol gaan innemen!

En dan nu wat leuke filmpjes: Het eerste filmpje is gemonteerd uit de opnamen die we gisteren daar gemaakt hebben en het laat goed zien hoe snel ze zich ontwikkeld hebben toch échte kleine hondjes.

Klik hier

Maar ook het tweede filmpje is zeer de moeite waard om te bekijken. Dat heeft Dolly gemaakt en op het internet gezet. Klik voor Dolly's filmpje hier

Tot logs maar weer!

Een turbulent leventje...

Roxy kijkt....

Waar kijkt Roxy nou naar....??? Ooooooooooh, dat is mooi!!!!!

Yinta ligt voor de gelegenheid even los in de tuin. Ze waakt.... Waarover waakt ze dan?

PUPPIES!!!!!!!!!!!!!!!!

Die gewoon los in de tuin lopen, want de poort is dicht. We hebben bezoek!

Dit zijn witte herder pupjes van 7 weken. Nee, niet van Belle's nestje....Die zijn bijna drie weken jong nu, maar deze zijn inmiddels zeven weken. En wat was het leuk om ze even op bezoek te hebben! En de katten keken hun ogen uit.

Hier Yinta met een pup. Ze werd door vier kleintjes tegelijk besprongen en als een echte moeder zat ze er totaal niet mee. Ze bleef gewoon doorgaan met gras eten en stond fier rechtop. Wie is nou wie?

Yinta geniet van haar vrijheid tussen dit spelende volkje!

Ze blijft een bijzonder vrouwke... Nooit bang voor welke hond dan ook, gek op autorijden en mee op bezoek gaan aan het lijntje. Ze vindt alles prachtig! En dan Roxy... Jeetje, ben jij nou eh.... Nee??? Toch niet?

Wat een dikke pootjes heb jij eigenlijk....

Eh... moest dat oor van mij nou rechtop gaan staan, of juist gaan hangen... Ik weet het niet meer... *slik*

Gaan ze nou weer weg? Ik dacht dat ik zo'n klein wit kameraadje zou krijgen...??

Even op mijn arm...!

*zwijmel*.....

En dan weer allemaal in de bench en in de auto. De Yinta-familie had het nakijken...!

Toen ik er eentje in de ren had meegenomen, kwam Woody -die met grote nieuwsgierige ogen had zitten kijken- op het pupje af en gaf hem neusjes. Dat was zó schattig. Ook Quinten wilde even goed aan ze snuffelen. Die vond het prachtig. Bonzi en Beau waren binnen... Die hebben het niet zo op bezoek merk ik. Ze zijn een beetje op de achtergrond als er visite is. Beau kwam wel even kijken en ging weer naar binnen.

Het is momenteel gezellig en lekker druk. Beetje chaotisch.. Gisteren had ik drie telefoons tegelijk om beurten aan mijn oor en ondertussen arriveerden de visite met de pupjes. Het is een leuk huishouden hier; kantoor aan huis, de Yinta-familie die regelmatig knuffels en lekkere hapjes nodig hebben of een toeziend oog in de ren, zakelijke telefoontjes die aandacht vragen... En ik heb het ontzettend naar m'n zin. Straks nog een nieuw kleintje erbij die zindelijk moet leren worden; dan heb ik mijn handen wel vol.

Enfin, ik heb me weer even gemeld met bijzondere foto's, waarvan er nog veel meer zullen volgen over een tijdje. Gisteren was er geen webcam te zien ivm. server-onderhoud bij Dolly en het is dan ongelooflijk hoe ze vandaag alweer gegroeid zijn. Ik zie dat ze soms al eventjes op vier pootjes kunnen staan (alvorens weer door de achterpootjes heen te zakken en als zeehondje verder te 'lopen'), en hoe ze met elkaar liggen te ravotten. Zaterdag gaan we er weer kijken. Ik zal weer wat filmen want er zit genoeg 'beweging' in zo te zien... ;)

Jullie 'zien' het wel weer verschijnen! Een fijne dag voor jullie allemaal (ik heb zojuist de verwarming op 20 gezet...brrrr koud vandaag!)Tot logs!

Djaya geknuffeld en filmpje...

.Eergisteren zijn we dus -iets eerder dan gepland- bij Dolly op bezoek geweest; op kraamvisite bij Belle en haar pupjes.

Gisteren was het zo'n drukke dag van 's ochtends vroeg tot vannacht half één dat ik toen de puf niet meer had om met de foto's aan de slag te gaan. Maar nu is het daar wel tijd voor geworden.

Toen we daar aankwamen was Dolly nog even weg om een paar kinderen van school te halen. Belle was enthousiast, maar ze was ook een échte verdedigende moeder zonder Dolly in de buurt... We mochten wel naar het nestje kijken, en zelfs foto's maken, maar iedere keer stond Belle 'fier' tussen de lens en het nestje...

Hier zie je Belle op de voorgrond en op de achtergrond Djaya liggen..

En toen Dolly eenmaal thuis was gekomen zat Belle weer ontspannen bij haar kroost en vond het tijd voor een voeding. Eerst zittend...daarna liggend:

Djaya slapend... al met een zwart neusje en zwarte teentjes. Wat is ze alweer gegroeid, hier anderhalve week jong (morgen alweer twee weken overigens!)

En toen had ik haar ineens op mijn schouder...

En ja hoor... een piepklein stukje 'oog' werd al zichtbaar. Een klein glimmertje door een heel klein kijkgaatje:

Wat voelde dat bijzonder! Ze was heel erg 'beweeglijk' en pieperig, want ofschoon haar oogje een tikkeltje zichbaar was, ze zag nog niets en hoorde nog niets. En toch... leek het ineens alsof ze voelde dat WIJ het waren. Ze werd heel rustig en leek echt alleen nog maar te willen 'erváren'; ze snuffelde wat en lag onze knuffels volledig te ondergaan....

Een klein bolletje wol, met lange, maar onmiskenbare 'stokhaartjes'... Daisy, de langstok dame zag haar kans schoon nu ik zo'n kleintje op mijn schouder had in de stoel. Van 'mama Belle' mag ze er niet bij in de buurt komen en nu kon ze toch eindelijk even snuffelen...!

En toen was ik aan de beurt bij Daisy. Snel mijn mond dicht want ik kreeg een paar flinke likken van de dame. Volgens mij voelde Djaya het gebeuren want ze lijkt te schateren op deze foto. Of zou ze roepen: Hé!!! Da's mijn baasje!!!

De mooiste nieuwe foto's staan weer bij Dolly op de site, als je op de voorpagina gaat naar 'De nieuwste pupfoto's! Wat een prachtige foto's heeft ze weer gemaakt. Nu ja, kijk daar zelf maar.  Ze hebben daar een gouden nestje met een fantastische zorg en niet alleen van moeder Belle!

Een filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=y8uwqN72Nyw

Komend weekend gaan we er weer even kijken, en reken maar dat we dan een 'heel ander' hondje in onze armen houden. In ieder geval eentje die ons aankijkt...!

Voor de foto's, klik hier en dan op 'Naar de nieuwste pupfoto's'. Fijn weekend!

Hier ben ik weer even. Alles is hier goed, ik ben gewoon lekker druk! De katten helpen mij nog steeds met het zoekmaken van balpennen, papieren die ze onder de piano wegmoffelen en verhuurschema's die onder mijn burootje dwarrelen...

De webcam staat nog steeds meestal op online als ik niet van MSN 'aflazer'. De Yinta-familie is afwisselend buiten, dan weer binnen, maar ze prefereren toch het meest de 'gezelligheid' van ons. Quinten is er een kei in om te observeren of het uitkomt dat hij vóór mijn toetsenbord kan gaan liggen of een treetje hoger op mijn buroblad.  Als ik een tijdje aan het typen ben gaat hij dat treetje hoger... Anders wacht hij netjes af of ik nog een knuffel voor hem over heb. Grappig, zoals ze zelf conclusies gaan trekken. Heel slim.

Hier de mannetjes die elkaar nog steeds opzoeken:

En dan Roxy, onze 'boef' die wat afpraat in alle toonaarden op een dag en af en toe knap ongedurig kan zijn. Het duurt nu nog langer dan toen ik kruisjes op de kalender zette... Dan maar in mijn eentje klieren...  ;-) Soms weet hij van gekkigheid niet waar hij nu weer moet gaan liggen om aandacht te trekken...

Lekker gozertje!! :D

Met Djaya, haar broertjes en mama Belle gaat het goed. (Olga, ze was van de week een pak suiker volgens jou, inmiddels is ze RUIM anderhalve kilo!) Het is allemaal weer te lezen op de up-to-date (up today-) site van Dolly. En wat je daar ook kunt zien, maar vooral HOREN zijn de SCHATTIGE BABYGELUIDJES op een heel kort filmpje. Onze Djaya zingt daar volgens ons een liedje in het laatste stukje 'toen onze Mop een Mopje was'... Ga maar eens luisteren. Het staat op de puppypagina... En 'last but not least': MORGEN gaan we haar LIVE bekijken!!!!!!!!! :D :D :D Jullie horen, zien en lezen ervan.... Zie voor het videofilmpje hier in het PUPPY-dagboek. Zet je speakers maar hard! ;-)

Een luie zondagmorgen + nwe. foto's!

Dit is ons meisje: ook lekker lui...!!!!

Je ziet dat ze al een behoorlijk donker neusje (en de rest!) krijgt. En ze was gisteren over de kilo heen. Ze groeit echt als kool... Wat een schatje!

En ik kijk nog steeds mee. Dit is een fotootje van gisterenavond vanaf de webcam

Deze foto is om een indruk te krijgen van wat zo al zie... Het is precies de grootte van het beeld, ik heb 'm niet verkleind of vergroot...

ZONDAGMIDDAG 16.30 uur: Er zijn weer nieuwe prachtige foto's toegevoegd

Ik wens jullie een fijne zondag!

Alweer vrijdag...bijna weekend!

Dit meisje groeit als kool!!! Ze lijkt van plan om de grootste te willen zijn van het trio...

Zie de site van Dolly, want die is weer van een update (inclusief gewichten!) voorzien en nieuwe foto's. Ze maakt er zoveel werk van dat het geen enkele zin heeft om er hier nog iets aan toe te voegen. Voor het laatste nieuws en foto's dus

--------->

Fijn weekend alvast!

Een zonnige donderdag! + uodate

Update: donderdag 13.07: een paar foto's!

Ik kan het niet laten om even een paar foto's van Djaya hier neer te zetten die ik ontving. Ze krijgt al veel pigment op neus, oortjes, en pootjes en ze is vandaag heeeeel goed gegroeid (dat kun je vanavond op Dolly's site lezen), maar even een 'paar' foto's!

Mijn eerdere nieuwe logje van vandaag:

Hier ben ik dan weer even. Het gaat GELUKKIG weer goed met Belle vandaag (gisteren was ze ineens flink ziek! Zie hun website) en de pupjes groeien goed. Dolly is niet alleen liefdevol met de kraamkamer bezig, maar ook met haar website. Gisteren zag ik dat ze daar niet alleen veel foto's heeft geplaatst, maar ook weer aan haar puppy-dagboek begonnen is. Daar staat ook een groeistaatje en ze waren enorm flink aangekomen allemaal. Djaya als lichtste (maar dat mag ook als meisje) was maar liefst 85 gram aangekomen, waarmee ze nu al op 680 gram zit! Over Belle, over gisteren en over de groei van vandaag (vanmiddag worden ze weer gewogen) verwijs ik je graag naar de uitgebreide site van Dolly die ze dagelijks van een update voorziet:

Ik had haar gisteren aan de telefoon en ineens 'praatte' Djaya met ons mee. Ze hield haar bij de telefoon en we wisten niet wat we hoorden!! Baby-geluidjes, in alle toonaarden! Dat heb ik zelf nog nooit gehoord, want als ik eerder pupjes kocht (lang geleden) waren ze al een flink aantal weken oud en waren het al kleine, hoge blafjes.

Even later huilde ze, echt snikken... Ze scheen onder Belle's snuit te liggen (Belle was dus ziek) en huilde waarschijnlijk vanwege haar moeder, want honger had ze niet vertelde Dolly. Ongetwijfeld komt er bij ons weer een sensitief huisgenootje bij...

Zodra ik 's ochtend de PC opstart krijg ik het laatste nieuws van Dolly en een uitnodiging op MSN om op de webcam mee te kijken in de kraamkamer. Dat is werkelijk fantastisch! Iedere dag kunnen we ze zien en het is een genot om naar Belle te kijken die (zo karakteristiek en zo 'bekend' voor ons) zo kan fronsen met die oren naar voren omdat de pups over hun buik schuivend, aan de wandel zijn... Ze maken dus flinke geluiden en zij heeft het heel druk met het in de gaten houden van dit trio. Ze zijn flink beweeglijk geworden. Soms loopt Belle uit de werpkist om zich om te draaien en boven de rand te kijken wat ze hoort... Ze heeft het er maar druk mee. Vorig jaar had ze er negen; wat zal dat soms onoverzichtelijk voor haar geweest zijn!

Terwijl ik aan het werk ben, telefoon e.d. liggen er dus nu niet alleen katten op mijn buro, maar op de achtergrond prijkt regelmatig 'live action' vanuit huize Belle.

Tussendoor is er ook nog tijd voor een boterham, maar ook dat doe ik nooit alleen.'Wit' is dan ineens goed vertegenwoordigd...

Quinten (vooraan, of zien jullie dat zelf tegenwoordig )kijkt wel erg onschuldig, maar die is samen met Bonzi zó gek op kaas, dat hij wel eerste rang zit!

Ik ben dus gezellig bezig, dan weer druk, de zon schijnt buiten (ik zit binnen, maar dat maakt niets uit!), kortom en in één woord: Happy!

Het 'dagelijkse laatste nieuws' dus 'dáár' waar de kraamkamer is en van hieruit wens ik jullie een fijne dag toe!

Veel foto's!! Yinta & kids, Djaya en...

Een zonnige dag vandaag! Regelmatig met mijn vizier gericht op de webcam die mama Belle en de pupjes laat zien, ligt Quinten bijna de hele dag gezellig op mijn buro. De kalender is van de muur verdwenen; daar zorgde Roxy wel voor op die bewuste avond van 10 september. Hij was helemaal uitzinnig en opgewonden en lag net zo lang te klooien en te klieren tot hij scheurde en het plakband van de muur kwam. Hij moest er nu maar af...  En hij heeft gelijk! Er stond een groot rood kader om de 10e en het was allemaal achter de rug met dat kruisjes zetten en wachten...

Hier Quinten (speciaal voor Lot :) ), met op de achtergrond mijn PC met het beeld van de webcam:

Woody, veel binnen momenteel en volslagen gelukkig en tevreden:

Yinta, luierend in het keukenraam... Zij krijgt blijkbaar 'zoveel mee' van onze 'gedachten en bijbehorende beelden' dat ze ineens af en toe spontaan in de regressie lijkt te schieten. Ze heeft de mannetjes al losgelaten wat haar moederschap betreft, maar ze is ineens weer erg veel 'moeder'. Ze gaat soms schreeuwend door de kamer zoals vorig jaar en roept ze. Dan gaat ze ze één voor één wassen. Zelfs Roxy bezoekt ze liggend op zijn stoeltje en gaat hem moederlijk verzorgen. Quinten schoot meteen weer op haar tepels af en ze vindt het momenteel ineens weer goed! Typisch is dat hoor! Ook wil ze ineens weer in die lade waarin ze haar jongetjes vorig jaar heeft gebaard...

Hier zoekt ze Beau op. Al deze foto's zijn van vandaag. Ook hem wilde ze even 'checken'...

Bonzi, nog altijd veel op zichzelf; de rust zelve en starend naar de lucht in de verte...

Roxy, teruggekeerde rust en starend in 'de toekomst', genietend van het zonnetje op zijn favoriete plekje, hoog in de boom...

Even later in de schaduw tussen het groen, maar uitermate tevreden!

En dan wil Yinta nog even 'in the picture'. Met haar zo karakteristieke grote ogen. Wij moeten lachen om die lange plukken aan haar wangen. Maarten noemt haar daardoor 'Jinx' (naar een tekenfilmfiguur) en ik Einstein... :D

En dan Djaya...

Gisteren kreeg ik een hele mooie serie foto's van Dolly gemaild. Ze heeft echt prachtige foto's gemaakt en ik plaats er nu maar even twee van. Nét geboren, hangend over de grote sterke poot van mama Belle... Is het geen schatje???

En dan zo'n ontzettend lieve foto! De zorgzame liefdevolle blik van Belle naar haar eerste kleintje...

Jullie kunnen vast begrijpen dat deze foto momenteel op mijn desktop prijkt... ;-)

Het gaat goed met Belle en de pupjes.  Ze drinken goed en groeien goed.

Djaya was bij haar geboorte al flink met haar 460 gram. Gisteren kwam ze 35 gram aan en vanmiddag was er weer 60 gram bij.

Ruim een pond vertedering.... Wij kunnen ons geluk nog steeds niet op!

Tot logs! En voor veel meer foto's van Belle, geboorte, pups en informatie Klik hieronder!

Droomwens in vervulling! + FOTO"S

FOTO's VAN DE PUPS EN 'DAGBOEK', KLIK OP DEZE BANNER!!

Sommigen van jullie hebben het vandaag (inmiddels gisteren, zondag 10 september!) mee kunnen lezen: Belle kreeg drie flinke pups, eerst een teefje en toen twee reutjes. Rond kwart voor één werd voor ons ons meiske geboren. Eindelijk! Lang gewacht, lang verwacht, maar ook gekomen! Ik had zelf al een tijdje het 'zekere gevoel' dat er drie pups zouden komen, als eerste een meiske en daarna twee mannetjes. Op die manier hoefden wij niet te 'zoeken' naar degene die voor ons bestemd is (en ons voorspeld was). Ook had ik eerder opgeschreven dat ze op 10 september geboren zouden worden. Heel bijzonder als dat ook allemaal uitkomt. Na maanden is het eindelijk zover en kunnen wij ons weer verheugen in een mooie, hopelijk lange tijd met een nieuwe witte schat! Hier ligt ze nog in haar uppie bij haar moeder. Deze foto heb ik vanaf de webcam gemaakt. Wat een mooi stukje geluk ligt hier...!!!!

Zoals gezegd kwam zij rond 12.45 uur in de middag ter wereld. Ze woog 490 gram, een flink begingewicht voor een dame!!!! Ze dronk direct goed en had zich flink rond kunnen 'eten' voordat haar eerste broertje haar volgde. Deze kwam rond 16.30 uur en woog maar liefst 560 gram!!! Tjonge, geen wonder dat Belle zo de tijd moet hebben tussen deze pups. Wat een gewichten!

Nog vóór 18.00 uur kwam nummer 3 ter wereld. Een reutje en ook weer een flinke: 500 gram!

Het enige wat we nu kunnen hopen is dat de pups allemaal voorspoedig en gezond zullen opgroeien. Wij verheugen ons in ieder geval enorm op de dag dat er weer een hondekind in ons huis rondloopt, waarmee we weer heerlijk door de bossen en langs de stranden kunnen lopen, want dat is er na de dood van Mara veel te veel bij ingeschoten! En dat het met de katten goed gaat komen weet ik wel zeker. Het is prachtig dat ze samen opgroeien en dat de Yinta-familie zelf ook nog lekker jong en speels is.

En nu willen jullie vast wel weten hoe deze witte dame gaat heten. Nou, hier komt het:

CETO  DJAYA  MUNDI  (roepnaam DJAYA)

CETO = vanwege de stamboom met de letter 'C'.    De betekenis van CETO = Godin van de Zee.

DJAYA =  heel oud-Javaans. Ook gebruikt als eigennaam.
Het betekent letterlijk "overwinning/zegepraal/onoverwinnelijk/heldhaftig".
De naam is beroemd vanwege die speciale bloem die op Zuid-Java gevonden
wordt, gewijd a/d Godin van de Zuidzee (die bloem heet WI DJAYA KESUMO) (Heldhaftig is ze zeker dat ze als eerste ter wereld kwam...)

MUNDI = "MUNDI" is van oorsprong ook een oud-Javaans woord met de
letterlijke betekenis van "ten hoogste vereren/als beloning van eerbied de
handen boven het hoofd houden". Naast de betekenis van 'Wereld' (denk aan de Axis Mundi = wereldas of wereldboom.

Deze betekenissen kenden we niet toen we de namen kozen. Later hoorde ik dat van onze Javaanse vriend Roy-James die het een prachtige combinatie vond, zeker gezien de betekenis.

Heel veel bewondering hebben we voor de liefdevolle wijze waarop het gezin van Dolly deze pups ter wereld heeft laten komen. Belle was volkomen rustig en kon zo zonder veel stress haar pups krijgen.

Dit is een foto van zojuist, via de webcam. Belle ligt lekker te slapen met haar pupjes tegen haar buik.

En dat is precies wat ik ook wel kan gebruiken nu na zo'n halfbakken nacht en vermoeiende dag: slaap! ;-)

Tot later!

Pups: ÉÉN MEISJE, TWEE JONGETJES!

De eerste dochter: (wazige foto maar via mijn PC genomen) Rechts de tweede, het reutje:  (zojuist om kwart voor zeven is de derde geboren! één pond zwaar!) :D

UPDATE ZONDAGOCHTEND: 10.30 uur: Belle heeft vruchtwater verloren. De eerste is onderweg. Zie de foto's onder de shoutbox van zojuist via mijn PC (webcam) Zie verder de SHOUTBOX (voor alle 'gemiste' berichten, klik op 'alle berichten' onder de button 'plaats' (bericht)

Update zaterdagavond 9 september 20.57 uur:   Belle's temperatuur is gezakt in de loop van de dag, van 37.7 naar 36.8 en gaat nu weer ietsje stijgen. Dat zou dus kunnen betekenen dat ze op komst zijn. Ik heb momenteel verbinding met Dolly en heb Belle via de webcam in beeld. Helaas is het Dolly (nog) niet gelukt om de webcam online te krijgen, dus we zitten even via MSN te kijken.... Belle ligt NU rustig in haar kraambed, is wel wakker en ik meld me zodra er iets verandert. Het lijkt toch echt dus de 10e september te worden, al dan niet vanavond na twaalven... Ik blijf achter de PC zitten en zal in de shoutbox verdere berichten plaatsen.

Hieronder de SHOUTBOX; daar kunnen we onze berichten in kwijt, vragen, opmerkingen etc. Ik kan dan ook sneller reageren, tijdens de bevalling want als jullie dat op dit log 'meemaken' wil je vast en zeker het laatste nieuws horen/lezen!

LET OP: Je naam is verplicht in deze shoutbox (de rest niet) en bij 'bericht' kun je je berichtje schrijven. Als je een antwoord een antwoord verwacht en dit wilt lezen moet je even eerst de site 'vernieuwen'. Het is geen chatbox, vandaar dat je dat wel even steeds moet doen. We wachten e.e.a. met spanning af hier....! ALLE BERICHTEN zijn te bekijken door onder 'Plaats'(bericht) op het blauwe linkje 'alle berichten' te klikken.

Bericht van gisteren: 8 september:

Lieve loggers, het is volgens mij bijna zover...!

Het is vandaag dag 61 van Belle's dracht, dus ze zal één dezer dagen wat onrustig heen en weer gaan lopen omdat haar kleintjes zich gaan aandienen.

Terwijl ik dit logje maak krijg ik een mailtje van Dolly. Ze was zojuist met Belle bij de dierenarts om haar te wegen en ze weegt precies 41 kilo, hetgeen DRIE pups zou kunnen betekenen. Ze schrijft verder: '3 flinke van een pondje of bijna een pondje! Haar temperatuur is 37 6, en nog constant op hetzelfde, dus nog rust in de tent  . Belle is ook heel kalm zelf geen gegraaf nog ofzo. IK heb het nummer van de weekendarts bij de hand voor het geval er iets niet goed gaat...'

Spannend...........!!!!!

Nog een paar dagen..! + UPDATE

UPDATE WOENSDAGAVOND 6 SEPTEMBER: Binnenkort een nieuw logje voor 'hèt gebeuren'....Zie verder mijn reactie onder jullie reacties! 'THANKS' allemaal weer!!!!UPDATE MAANDAGOCHTEND 4 SEPTEMBER:

Hallo allemaal,
Vanmorgen zijn Belle en ik naar de laatste zwangerschaps controle geweest. Ik wilde zekerheid dat Belle niet maar één pup in haar buik heeft....!! Ze weegt nu 40KG schoon aan de haak. Met nog precies een week te gaan.
De arts voelde voorzichtig in haar buik en zei er zeker 2 te voelen, en waarschijnlijk ook een derde maar 4 zit er volgens haar niet in. PFFFF dat is wel een opluchting, ik zag mezelf al midden in de nacht voor een keizerssnee gaan )))-:
Nou mensen het is echt aftellen nu...

Groetjes en liefs
Dolly

Mooi nieuws dus! Zouden het er dan toch inderdaad drie worden....? Dit is de laatste week van de dracht. In theorie kan een teefje bevallen tussen 59 dagen (te vroeg) en 68 dagen. Gemiddeld 63 dagen. Zondag 10 september is de 63e dag. Ik houd jullie uiteraard op de hoogte van de a.s. bevalling. Zodra er nieuws is, zal ik er een logje over maken en dat telkens updaten om jullie ook op de hoogte te houden. Voor alle geinteresseerden: a.s. weekend kun je op dit log een 'verslagje' verwachten dus houdt het in de gaten! Misschien plaats ik nog wel een 'shout- of chat'-box in dat logje als me dat lukt hoor! Het hartje hebben we horen kloppen (zie hieronder) en nu is het echt aftellen geblazen...

Bericht van 2 september:

'Time flies.... slowly sometimes', schreef ik onlangs aan Dolly in een mailtje. Ik ben afwisselend heel erg druk op een dag, dan weer wat minder en dan lijkt de tijd te kruipen als je op iets wacht waar je al zo lang mee bezig bent. Ik kwam laatst in mijn oude mailbox één van de eerst mailtjes tegen die ik met Dolly heb gewisseld in een eerste voorzichtige poging te informeren naar een pupje van haar Belle, wat nog lang op zich zou laten wachten. Tjonge, dat bleek al ergens eind februari te zijn. Kun je nagaan hoe lang we al bezig zijn ons in te stellen op een nieuw huisgenootje...

En het wordt steeds spannender, want het nestje blijkt echt klein te worden. Of 'ons meiske' erbij zit is de vraag, al heb ik er op de een of andere manier groot vertrouwen in. Roxy ziet het soms allemaal niet meer zo zitten; hij wacht op een nieuwe kameraadje en wil blijkbaar de 'menselijke tijd' begrijpen. Tijd om voor hem een kalendertje op te hangen waarop hij kan zien dat de dagen wegtikken voor het zover is. En dan nog... Misschien nemen we hem eens mee tijdens een bezoekje aan de pupjes, want ze zal eerst nog moeten opgroeien voordat ze hier werkelijk haar intrede doet.

Die kalender intrigeert het mannetje mateloos. Hij wordt ongedurig, ballorig, en wil eigenlijk zelf die stift wel even hanteren om alle dagen door te krassen opdat het maar opschiet. Hier een collage die ik maakte van de foto's van afgelopen week. Inmiddels zijn er wel een paar dagen extra doorgestreept dan op deze foto's:

Dolly meldde dat er dus een klein nestje komt, want Belle komt niet echt heel veel aan. MAAR........  gisteren kwam er een verloskundige bij haar op bezoek die naar een kloppend hartje hier of daar kwam luisteren.  Ze stuurde een kort video-fragmentje van dat bezoekje. Heel bijzonder; een luid en duidelijk harteklopje is er hoorbaar.

De grote hamvraag: is het een meisjeshart of een jongenshart?

Het kan nog zeven dagen, acht dagen, negen of zelfs tien dagen duren. We gaan nu uit van zondag 10 september (63 dagen als ik het goed bereken), maar het kan dus ook nog altijd 9 of zelfs 12 september (!) worden.

Willen jullie dat schattige video-fragmentje even zien? Dolly heeft het op haar site geplaatst. Klik hieronder voor haar site en dan op de button 'NIEUWS', daar kun je het bekijken.

Fijn weekend!

Logje van Dolly...

Hallo Irma en "meelezers" ((-:

Met Belle aan mijn voeten meld ik me even. Ze is erg tevreden, en aanhankelijker dan ooit. Haar buikje (het is echt nog niet veel) groeit langzaam iets meer en meer... Ze krijgt flinke borsten die we mee zullen rekenen bij de "weegbeurt" maandag bij de dierenarts ;-)

En Daisy blijft ook in 'afwachting' in de buurt bij Belle...

Belle lijkt heel gelukkig met "dat wat er binnen groeit". Dat had Irma goed aangevoeld!
Ik heb vandaag enkele nieuwe foto's gemaild, misschien kan er één geplaats voor de liefhebbers?

Liefs
Dolly & co

Met dank aan Daisy, Belle ('Decibelle...?') en Dolly Harmsen

Nog 20...19...18 dagen...

Nog 18 dagen op dit moment wanneer ik dit schrijf... (woensdagavond).                   Dat staat ook op de site van 'mama Belle' www.wittekanjers.nl die Dolly zo zorgvuldig bijhoudt.

Ik weet het, de tijd gaat snel, maar kan ook ontzettend langzaam gaan als je op iets bijzonders wacht..!

Hier gaat het goed! Vorige week is de dierenarts hier geweest voor de jaarlijkse enting en check up van 'Yinta & Kids'. Ze zijn zo sterk geworden, zoals ik al vermoedde, dat ze geen rare bijverschijnselen of zelfs niesziekteverschijnselen kregen dit jaar.

Beau's lip is iets geslonken, nadat eerst de andere kant weer ging opzetten van zijn onderlip. Hij heeft dit toch regelmatig en het blijft een raar verschijnsel. Hij eet goed en 'lijkt' er zelf niet zoveel last van te hebben al moet het toch geen lekker gevoel zijn lijkt me. Hier zie je Beau van de week, en daaronder een foto van zojuist. Lekker sneaky naar binnen kijken bij de buurvrouw...

Ik heb zojuist nog wat foto's van de gastjes gemaakt in de kattenren. Ze keken alsof ze wilden zeggen: 'hè hè, we dachten al dat we nooit meer 'in the picture' kwamen...'

Nee, het is niet Tijger. Het is een andere kat die daar stond te miauwen en blazen naar onze langhaartjes. Ik denk dat de buurvrouw deze kat stiekem weer in huis gelokt had en hij wilde wel weer erg graag naar buiten... Zij is gek op katten, maar 'mag' ze niet houden. (Ze valt onder een vorm van begeleid wonen, zeg maar...) Zo hebben we in het verleden na een paar stellige ontkenningen van haar terwijl ze ons verzekerde dat ze wijlen onze Vlekkie ECHT NOOIT binnenliet, nog geen kwartier later aan de binnenkant voor het raam zien zitten toen wij in onze auto stapten... We hingen tegen elkaar aan van het lachen...! Wat moet je anders? Ze heeft het daarna volgens mij nooit meer gedaan!

Tot slot nog een schattige foto van mijn burootje in de avonduren. Bonzi en Quinten; tja, ik werk hard, lang en vaak, maar los van het feit dat het een luxe is om vanuit je huis een inkomen te verdienen, maakt dit soort tafereeltjes mijn werk nog stukken leuker!!

Ik houd jullie op de hoogte als er nieuws is en anders doet Dolly dat wel! A.s. zondag gaan we daar even heen. Niet alleen daar een handje schudden, maar ook een langverwacht pootje geven aan Belle, die nu nog zo'n twee en een halve week dragen moet.

Geen nood, er komen straks genoeg foto's en verslagen. Ik ben nu zo'n beetje door de opstartfase heen en krijg vanaf nu ook wat rustiger momenten wanneer er even geen telefoon is. Mijn eigen bedrijfje is inmiddels een feit; kortom allerlei vernieuwingen waardoor dit jaar voor ons dit als 'thema' heeft meegekregen....

Tot logs!

Beau, Dolly en de rest...

Gisteren zijn we met Beau naar de dierenarts geweest, want die heeft nu al voor de zoveelste keer een dikke lip; dit keer is het zijn onderlip. Het is zo'n sneu gezicht. Het ziet eruit als een koortslip en hij heeft er blijkbaar patent op genomen, want regelmatig kijkt hij ons aan met een 'raar bekkie'. De dierenarts ziet er niets kwaads in, en kan er ook verder niets aan doen. Als ik er echina force op smeer (wat ik bij mijn eigen koortslippen of opgezette blaasjes erop smeer, bijv. na in de zon gezeten te hebben) likt hij het er net zo hard weer vanaf...

We maakten wel even een foto ervan, ook voor het archief van de dierenarts:

Ik weet ongeveer hoe het voelt (niet lekker dus!), want het is gewoon opgezet, maar het mannetje klaagt nooit, dus hij 'lijkt' er geen last van te hebben, daarom vind ik het zo zielig. Maar goed, het gaat ook weer over. Ik houd de witjes al zoveel als mogelijk uit de zon, dus ik weet niet waar het vandaan komt... Dolly heeft een reactie voor jullie en voor mij neergezet onder het vorige logje, betreffende de voortgang van de zwangerschap van Belle die naar alle waarschijnlijkheid ons nieuwe pupje in zich draagt. Ik zal deze reactie even hier neer zetten:

Hallo Irma en weblog-lezers,

Belle begint een klein buikje te krijgen hoor. Ze lijkt minder dik dan vorig jaar, toen kreeg ze maar liefst 9 pups. In totaal was ze toen 10 KG aangekomen! De 9 pups bij elkaar wogen ruim 4 kg, een mensen baby weegt vaak minder én daarbij is een hond ook nog veel lichter dan de gemiddelde dame. (Belle is zwaar en groot met haar 37 kg) Dus eigenlijk heeft een hond het zwaarder...maar die heeft dan wel 4 poten op de grond om het gewicht te verdelen en de mens weer niet.

Ach uiteindelijk heeft de natuur het perfect geregeld. We zullen nu gewoon moeten afwachten wat de natuur voor ons in petto heeft ;-)) Ik zal Belle's gewicht bij gaan houden vanaf volgende week. Ik kan dan aan het eind van de dracht wel min of meer berekenen hoeveel pups er komen. (bij haar eerste nestje van 6 was ze 7 KG aangekomen; een kilo per pup incl. placenta en vruchtwater én een kilo borsten ((-:

Groetjes Dolly

't is wat he? Al die gewichten extra meetorsen! En Dolly kan het leuk brengen! ;-) Benieuwd naar de voortgang van Belle's groei...

Morgenochtend komt één van de dierenartsen hier thuis om Yinta en haar mannen hun jaarlijkse inenting te geven. Dat is ook alweer een jaar geleden. Dit keer zullen ze er hopelijk niet zo op reageren als vorig jaar (met niesziekte, wat nauwelijks uit te roeien was!) want ze zijn inmiddels behoorlijk sterk geworden als ik zo naar ze kijk!

Jullie horen er weer van!

Tot nieuws! ;-)

De second day after...

Zo, hier ben ik weer. Ik was niet van geluk van mijn 'stoel' gestuiterd, maar ik had gisteren gewoon een razend drukke dag van 's ochtends vroeg tot 's avonds 'zéér' laat, dus ik kon even niets doen aan mijn weblog. Dat krijg je ervan, want de dag ervoor kwam er na het mailtje met de echo-foto's van Belle niet veel zinnigs meer uit mijn handen. Bovendien was ik veel te druk met andere dingen, zoals zingend en knuffelend met één van de katten door de kamer lopen en dan weer eens een telefoontje beantwoorden... Het was maar goed dat ik mijn hoofd er nog een béétje bij hield, anders had ik waarschijnlijk van blijdschap alles gewoon gratis weggegeven en de bellers wel een hele goedkope vakantie geschonken. Ja, dat we nog steeds blij zijn is eigenlijk overbodige informatie. Nu is het gewoon geduldig wachten tot 'dé dag' en Belle is ongeveer op de helft van de dracht nu.  Ik houd jullie uiteraard op de hoogte, maar jullie kunnen af en toe zelf ook kijken of er een update staat op de site van Dolly betreffende Belle. Klik op deze banner als je daarheen wilt.

Met de katten gaat het lekker. Ze vermaken zich prima, ofschoon we vandaag wel erg veel regen hebben zien vallen hier aan de andere kant van het keukenraam. Ze waren dan ook wel weer meer binnen dan anders en zijn gewoon lekker lui.

We hebben eergisteren even lekker een pizza gegeten thuis (ivm met de telefoontjes was het beter ze af te halen) en dit was wel een heel bijzondere. Een witte pizza ofwel 'Pizza Yinta'...

Gekke plekjes zoeken ze ook altijd weer op, he? Als het maar 'nieuw' is... 

Trouwens niet alleen gekke plekjes... Ook weleens gekke 'standjes'. Zoals Beau die 'zitligt'.  Kennen jullie dat, het zogenaamde 'zitliggen?'  Mara had daar altijd een handje van. Dan liep ze achteruit bij de bank, eerst vooruit, dan achteruit 'inparkeren' en dan lag haar achterkant op de bank en haar voorpoten stonden op de grond. Maar Beau weet daar blijkbaar ook wel weg mee op de vensterbank. Hij bleef een tijdje zo 'staan liggen' en verbaasde zich over mijn verbazing:

Lekker koppie zo, hè? Beautje, mijn boeffie!  De 'lachebek' en 'clown' van het stel. Gaat rustig een half uur half in het luikje staan en gaat geen kant meer op. Hij heeft dan overduidelijk de grootste schik dat de rest er niet meer in of uit kan. In de bijkeuken zie je dan een grote pluimstaart met een 'bermuda-broek' en als je dan naar de keuken loopt en uit het zijraam naar de buitenren kijkt, zie je daar een triomfantelijk koppie dat iedereen in de maling staat te nemen. Of hij beurt echt letterlijk zijn pootje op en wacht achter het luikje tot één van z'n broertjes over dat uitgestoken pootje struikelt terwijl die naar binnen rent.... Wij 'horen' hem dan echt gewoon schateren! Maar hij is ontzettend lief en één grote knuffelkont!

Vandaag werd er met die regen meer gegeten dan anders en dat leverde weer tijdelijk een levendige 'mandala' op. 

En Tijger was ook weer binnen (zo ook nu trouwens, want het regent en zij is een echte 'zonaanbidster') en durfde zowaar samen met Quinten uit één bord kattenmelk te drinken...

Zolang Quinten drinkt vind ze het goed - Tijger is trouwens gek op kattenmelk- maar hij moet het niet bestaan om haar in de ogen te kijken. Dan bromt en blaast ze en neemt de kuierlatten. Dan moet je die harige mannen eens zien kijken..! Van mij naar haar en weer terug, alsof ze zeggen willen; 'wat heeft die gestreepte zwerver nou?' Het zijn twee totaal verschillende 'stammen' en dat wordt er gewoon nooit meer één. Al weet ik stiekem van Tijger dat ze zich sinds ze niet meer 'alleen' is, veel meer vermaakt aan de buitenkant van de ren. Als ik even een tijdje niet gekeken heb en dan om een hoekje gluur, ligt ze zowat tegen de ren aan of speelt ze met ze door het gaas. Ze is erg veranderd en opgeknapt in positieve zin. Zolang ze maar niet te dicht bij haar komen zonder gaas ertussen is het allemaal wel okee. Ik denk dat ze heimelijk jaloers is op die eeuwig dikke pluimstaarten...

Verder niet zoveel bijzonders te melden. Just very happy!!! Tot zover weer de 'berichtgeving' uit huize Yinta. Ik ga zo nog even een paar contracten maken en dan log ik weer een rondje om. Tot later dan maar!

Het grote NIEUWS!!!!

Eindelijk is het tijd voor het NIEUWS, na een aantal maanden van stilte waarin we hóópten en moesten afwachten. Maar nu is er dan toch in realiteit zicht op,  en dus echt TIJD geworden om het met jullie te delen

WIJ KRIJGEN ER DIT JAAR EEN NIEUWE HUISGENOOT BIJ IN DE 'SCHATTIGE' VORM VAN EEN WITTE HERDER PUP!

De uitslag van de kruiswoordpuzzel van gisteren liet dat in drie woorden zien als je het goed hebt gedaan!  Ik zal het niet verklappen, voor degenen die het alsnog leuk vinden om de puzzel zelf op te lossen.

De vaste lezers weten allemaal hoe het jaar voor ons begonnen is. Met het vrij plotselinge verlies van Mara was het een moeilijke start. Nog steeds duikt ze regelmatig op in onze herinnering en kunnen we ons daarover nog regelmatig verdrietig voelen. Ze betekende heel erg veel voor ons en was met name mijn verlengstuk, waar ik ook ging.

En uiteraard hebben wij er hier samen heel veel over gesproken of we het 'gat' dat zij achterliet wilden opvullen met een ander hondje.

We hebben het héél voorzichtig aangepakt. Ons eerst eens voorzichtig oriënteren via het internet op een kennel die met liefde witte herders fokt met een allerliefst karakter en met een gezond gestel. Al vrij snel vonden we (ik denk dat het al medio april was) een fantastisch gezin met mooie, sterke en lieve witte herders. (Ja, jullie mogen ook op die website gaan kijken waar wij ons zo graag en zo vaak aan vergapen). Er bleek een prachtige witte-herder dame te wonen die -volgens de planning- voor de derde en laatste keer een nestje zou mogen krijgen in het najaar van 2006.

Dus gemaild (antwoordmails kon ik -zo bleek later- niet ontvangen) en dus weer gewacht. Nog eens gemaild en weer niets gehoord. Ik werd dus wel terug gemaild, maar ik kreeg ze nooit in mijn postvakje. Toen ik voor mezelf ontdekte dat ik het niet mocht opgeven omdat het zo goed 'voelde' , heb ik er een telefoontje aan gewaagd. Ik had daarop een tijdlang een fijn gesprek met Dolly die alle begrip had voor onze voorzichtige aanpak; tenslotte vond ik het heel moeilijk en dubbel om naar een nieuw pupje uit te kijken terwijl we Mara nog zo vreselijk misten.

Omdat wij de eersten waren die een teefje wilden (er was toen reeds 1 reutje besproken), hebben we wederzijds afgesproken dat de 'eerste nestkeuze' voor ons is. Op die manier hebben wij de gelegenheid een 'superschat' uit te kiezen die helemaal bij ons en de katten gaat passen. Eentje die ook ons uitkiest. Tenslotte groeit zo'n kleine 'meid' ook met ze op, dus dat wordt helemaal 'dikke mik'.

Wij kwamen bovenaan op hun website te staan bij de reserveringen van de pups die moeten gaan komen; bij de teefjes wel te verstaan. Het liep daar langzamerhand vol tot acht reserveringen en met z'n allen moesten we geduldig wachten op de loopsheid van Belle.

Op de geboortedag van onze boenders (hoe is het mogelijk!), 22 juni, werd Belle loops. We sprongen een gat in de lucht, maar dan is het nog lang wachten op de bewuste 'drie dagen' waarin de progesteron hoog is bij een teefje en zij reuen gewillig toelaat. Na een eerste poging op 7 juli (toen was de hormoonspiegel nog aan de lage kant) is Belle op 9 juli gedekt door een kanjer van een reu, Iskandar. (zie foto's op die website!) Op 11 juli is ze nog een keer door hem gedekt. Toen begon het grote wachten.

VANDAAG is Belle voor een echo naar de dierenarts gebracht en ze is ZWANGER!!!!!  (Zojuist kreeg ik de echo-foto's per email toegezonden)

Rond de 11e september komen er pups ter wereld; dus hopelijk is ons nieuwe 'meiske' daarbij...

Of zal het de 12e september worden? De verjaardag van wijlen mijn moeder.... Wij hebben telkens hier dergelijke dingen met data en verjaardagen van naaste familie-leden; zo was de dag van de loopsheid dus op 22 juni, de geboortedag van Yinta's kittens, (Yinta was trouwens uitgerekend op 23 juni, de verjaardag van mijn vader en is gedekt op 19 april, de verjaardag van mijn zwager Rob, de partner van Hans, mijn broer) ,  7 juli de verjaardag van de zus van mijn moeder, 9 juli de verjaardag van mijn andere tante en op 12 september zou mijn moeder jarig zijn. Op 10 september haar andere zus en mijn oma, dus ik ben heel benieuwd naar de werkelijke datum van de bevalling!

Whatever: wij zijn héél erg blij met het mailtje dat we zojuist ontvingen na de echo, die vanmiddag is gemaakt. Ik was er helemaal ontroerd van en ben nu echt een beetje van 'de leg'.

Ik zet hier geen foto's neer want er staan er genoeg op de website van de zwangere Belle-Bela en haar zusje Daisy. Ga je daar maar vergapen aan al dat moois en vergeet niet op de rubriek 'Puppies' te klikken! Daar staat het ultieme bewijs dat er één van die schattige kleine 'ijsbeertjes' naar ons toekomt.

Dank voor jullie geduld, maar nu kon ik het niet langer meer verzwijgen hier, juist omdat jullie allemaal zo fantastisch hebben meegeleefd en ons hebben gesteund tijdens de verdrietige dagen!

Voor alle foto's (inclusief de echo-foto van vanmiddag) zie: www.wittekanjers.nl  of, als die link niet werkt, www.whiteswissshepherddog.net

Tot logs!

Nieuws...???

Hoe vervelend... Ik weet nog niets, maar ik heb er iets op gevonden voor al diegenen die ECHT hun nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen.

En aangezien dat vast ook degenen zijn die mijn weblog en Yinta en haar kittens héél goed kennen, heb ik een puzzle voor jullie in elkaar geflanst met 'woorden' die allemaal iets te maken hebben met de boenders en hun moeder. Als je vaak en al lang hier leest moet het niet moeilijk zijn 'm op te lossen. En om het nieuwtje niet meteen prijs te geven, kun je daarna de letters in de gele vakjes gaan schikken en op de puntjes zetten die erbij staan. Drie woorden! Drie woorden die je in één keer vertellen met welk nieuws ik morgen HOOP te komen!

Wij wachten al maanden op dit nieuws. Degene die de puzzel op wil lossen en daarin slaagt wacht vanaf heden met ons mee. Degene die heeft geoefend in geduld, wacht gewoon rustig af tot morgen als het goed is.

Hoe cryptisch is dit alles..!! Maar ik ben gewoon voorzichtig i.v.m. een eventuele teleurstelling. Als je niet aan het lijntje gehouden wilt worden (tenslotte dacht ik vandaag echt iets te kunnen melden) pak dan de kans om voor jezelf 'UIT TE PUZZELEN' welk nieuwtje ik nog even voor me moet houden.

Mocht je er op deze manier achterkomen waar we mee bezig zijn, wil je dan de oplossing van deze drie woorden NIET hier neer zetten? Je mag gerust laten weten hoe je het vindt als je maar niet zegt WAAR je IETS van vindt... ;-)

Gemeen he? Maar toch ook wel weer grappig...!

Ik heb in ieder geval aan julie gedacht en een arbeidsintensief logje ervan gemaakt. Misschien biedt dat 'enige' troost! Je kunt 'm aanklikken, opslaan of dan direct uitprinten en wellicht nog iets vergroten... Hoop dat het lukt!

En anders 'gewoon' tot morgen!

Horizontaal:

5. Doctorandus..................
8. Yinta is een ...
9. Echte naam van onze 'wombat'
10. Ras van dekkater Mainy
11. Naam vachtkleur Bonzi
12. Ondeugende streken van de katten
13. De grootste prater
14. De ogenschijnlijk meest luie van het stel
15. De vijfde
16. Castingburo-modellenburo van de Yinta's
19. Naam logeerpoes voor Roxy
21. Naam van onze cyperse poes
22. Aantal katten dat hier woont
23. Eerstgeborene van Yinta

Verticaal:

1. Speelwerktuig
2. Assisteerde bij de bevalling
3. Lievelings-uitlaat-plek
4. Aantal kittens van yinta
5. Naam van onze witte herder
6. Geboortemaand kittens
7. Hun favoriete verblijfplaats
9. Kleur in de meerderheid
17. Cryptisch: buiten de deur in wit gehuld streken uithalen ‘s nachts
18. Gekke logjes
20. Officiële naam van Yinta

Hond op bezoek...

Witte herder 'Indy' was hier op bezoek. Zeker weten zullen we het wellicht nooit, maar de baasjes van Indy en wij hebben héél sterk het vermoeden dat Indy een zoon van Mara is uit één van haar vele nestjes die ze bij een 'broodfokker' heeft moeten krijgen voordat ze in beslag genomen werd destijds door de politie. Indy is inmiddels ruim 10 jaar oud.

Wij kwamen deze mensen jaren geleden 'bij toeval' tegen in het Texelse bos waar wij zo vaak met Mara liepen. Uit de verhalen bleek dat het echt bijna niet anders kon dan dat Indy één van de vele in beslag genomen honden (Mara en heel veel van haar inmiddels volwassen geworden pups) was geweest en ook via het asiel bij hen terechtgekomen was zoals Mara bij ons. Ze hebben namelijk 'hetzelfde verleden'. En ze zijn zo identiek, dat wij tijdens een uitje naar Vlieland met z'n vieren en de twee witjes de hele dag de honden door elkaar haalden!

Nu waren ze hier met hem. Wat een rare gewaarwording om 'Mara' (Indy dus) ineens in onze tuin te zien en in ons huis, terwijl inmiddels daar alles anders staat opgesteld. Zijn blik, zijn gedrag (ontzettend lief ook), maar zelfs zijn 'ouderdoms'kwaaltjes zijn identiek.

Dit is Indy; één gezicht met Mara en Roxy op de achtgrond. Hij was met geen stok meer naar buiten te krijgen...

Jullie hebben heel wat foto's van Mara voorbij zien trekken, dus ik denk dat jullie de overeenkomst ook haast moeten kunnen zien

De katten reageerden er zeer nieuwsgierig op. Roxy was natuurlijk meteen weer verliefd; éven wennen toen hij in de ren liep, en daarna als een speer mee naar binnen om zijn oren even aan te raken en zijn neus. Vervolgens uitdagend en hard spinnend op zijn rug liggen om de aandacht van deze mooie witte herder te trekken.

Woody reageerde ook boven verwachting. Had hij het destijds bij logee Dirk (de Berner Sennen) één keer moeilijk met zijn angst, nu bleef hij zitten, zelfs toen Indy op een gegeven moment een speelse sprong zijn richting in maakte. Met grote ogen keek hij naar de snuit van Indy. Volgens mij dacht hij dat het Mara was...

De andere katten (de witjes) hebben sowieso al geen moeite met honden en Yinta vindt alle honden geweldig. Bonzi keek weer even de kat (hond) uit de boom.

Ik heb een heel kort filmpje gemaakt van Indy toen hij voor de eerste keer de ren in stapte. Je ziet de verbaasde blikken van de katten en het 'éven moeten wennen'. Aan het eind zie je nog net hoe Roxy uitvoerig snuffelt op de plaats waar Indy heeft gelegen...

Ik wens jullie een fijn weekend en wellicht tot a.s. maandag. Hopelijk met een leuk nieuwtje! Spannend he? Tot logs!

Als je op deze foto klikt, ga je naar het korte filmpje:

De hitte voorbij...?

Weer even een berichtje uit het inmiddels afgekoelde noorden!

Alles gaat hier nog steeds naar wens, zelfs méér dan dat want het zit allemaal mee momenteel. Ik ben nog steeds druk (het wordt steeds drukker) en mijn 'eigen bedrijfje' is bijna een feit qua papierwinkel.

's nachts probeer ik me te wijden aan mijn cursus. Ik 'denk' bijna in html-codes onderhand; 'cellspacing='0', cellpadding, frame borders, 'colspan' en 'rowspan',   (betekent non breaking space) etc. Het lijkt wel wiskunde en ik moet me er dan ook goed op concentreren ('s nachts lukt dat gelukkig meestal wel). Want ik zal uiteraard mijn eigen website zo snel mogelijk uit de grond moeten stampen, maar ook nog een paar voor anderen dus... doorwerken gewenst!

Met Yinta en kids gaat het goed. Even wat foto's van de afgelopen periode. Hier zie je ze loeren op een voorbijfladderend gevaarte terwijl wij buiten zitten te eten...

Woody in het zonnetje, met een stralenkrans van het avondrood:

Midden in de actie!

en terwijl wij steeds de ren moesten afdekken voor onze witjes (wij zijn diverse keren gewaarschuwd voor de gevaren van 'huidkanker' bij de witjes als ze in de zon zitten), vraagt Roxy zich af waarom hij op zijn favoriete uitkijkpost in het donker moet zitten terwijl de zon zo lekker schijnt.....

Woody hangend aan de kraan. De lekkerste manier van water drinken als het zo warm is...

Zeg Woody, wil je niet zo spetteren als je drinkt?

Heb ik weer. De 'controle' van mams!!!

Ondertussen danst Roxy de samba!  Hij blijft er altijd maar vrolijk onder!

Die hitte hebben ze goed doorstaan! Maar vandaag hadden ze ineens wel heel moeilijk toen het maar zo vreselijk bleef stortregenen en onweren. Ze zaten met z'n allen verwijtend te kijken bij het kattenluikje. Niet dat het gesloten was, welnee...!!! Maar als ze het open duwden werden ze wel heel erg nat en gebombardeerd door... ja wat eigenlijk?

Regen jongens! Dat is nou regen!  Ja, alsof IK het veroorzaakte in eigen persoon!

Nou, dat konden ze voorlopig niet. Pas aan het eind van de dag werd het droog. Wel leuk, want eindelijk werd de klimpaal binnen weer eens gebruikt!  Dat was lang geleden....!

Kortom, ze verveelden zich een beetje vandaag, maar verder geen moment hoor! Ze gaan nog altijd fantastisch met elkaar om en het zijn nog altijd stuk voor stuk regelrechte knuffelkaters (en poes!) Het maakt het werk er wel gezelliger op! Ik weet het, ik log niet vaak genoeg! Ik beloof jullie; dat komt weer! Ik heb waarschijnlijk zeer binnenkort (misschien maandag al) weer een nieuwtje te vertellen. Dus denk niet dat mijn log langzaam verdwijnt; dat is echt niet het geval. Ik moet gewoon even mijn tijd gaan 'leren indelen' in alle drukte, en ik beloof dat ik blijf loggen... Tot maandag of eerder; ik doe mijn best!